Εκλογές, η ώρα των θεατρίνων.

        Εκλογές, η ώρα των θεατρίνων.

Ο Φθινοπωρινός  θεατρικός, εκλογικός διαγωνισμός, απαιτεί την μέγιστη θεατρικότητα από τους υποψήφιους θιάσους. Κανείς δεν θέλει να νικήσει και κανείς να χάσει. Οι θεατρικές ομάδες  έχουν αυξηθεί, με την προσθήκη του αριστερού θιάσου που φέρει το όνομα του λαού στην κλιτική πτώση (ΛΑ.Ε) του κάνει δηλαδή επίκληση, σε αντίθεση με τον Γ.Καρατζαφέρη που χρησιμοποίησε τον λαό στην ονομαστική.

Φυσικά μιλάμε για τομή στην θεατρική τέχνη, μια και οι θεατές είναι μέρος της παράστασης και απαιτούν από σκηνοθέτες και ηθοποιούς να είναι κατ’ εικόνα και ομοίωση τους. Δεν είναι μια σύγκρουση ,κομμάτων κοινωνικών τάξεων με σκοπό την κυβερνητική εξουσία και την εφαρμογή κάποιας πολιτικής, αλλά σύγκρουση φυλετικών ομάδων με μόνο στόχο  την αυτοσυντήρηση τους. Κάνεις δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη της εξουσίας  και να εφαρμόσει την πολιτική που είδη έχει ψηφιστεί ούτε φυσικά να χάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορεί να έχει μελλοντικό πολιτικό ρόλο, όταν ο γίγας λαός  συμβιβαστεί με την σκληρότητα της κατάστασης και αποδεχτεί τις αντίστοιχες πολιτικές. Το μόνο κριτήριο, για τις όποιες  πολιτικές διαφοροποιήσεις ,υπήρξε το δημοψήφισμα. Το 62% ψήφισε όχι κατάφορα ενάντια στην άμεση επιβίωση του, στο όχι συνασπίστηκαν ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝ.ΕΛ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Χ.Α και ευκαιριακά μέρος της Ν.Δ γιατί η αυτοσυντήρηση της απαιτούσε την αποπομπή Σαμαρά. Αν εξαιρέσουμε την Ν.Δ η συμμαχία είχε στρατηγικά χαρακτηριστικά:

  1)Φυλετισμό , δηλαδή, θεωρούν ότι το έθνος κράτος Ελλάς θα επιβληθεί σε 27 άλλα έθνη κράτη.

2) Αντικαπιταλισμό, είναι ενάντια σε οτιδήποτε άλλο πλην κράτους δημοσίων υπαλλήλων και μικρή ιδιοκτησία γης.

3) Εναντίωση στην εργασία, εναντιώνονται σε κάθε επένδυση πλούτου για δημιουργία θέσεων εργασίας, υπερασπίζονται δήθεν τα εργασιακά δικαιώματα και εναντιώνονται στο βασικό το δικαίωμα στην δουλειά.

Να υπογραμμίσω τα αυτονόητα, ο μοναδικός σοσιαλισμός που εφαρμόζεται σε συνθήκες κρίσης του καπιταλισμού, ιδιαίτερα σε χώρες σαν την Ελλάδα είναι ο εθνικοσοσιαλισμός. Η εργασία  είναι  κοινωνική σχέση μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου η καταστροφή ενός από τα δυο μέρη σημαίνει καταστροφή και του δεύτερου. Για να υπάρχουν υψηλοί μισθοί και βελτίωση εργασιακών δικαιωμάτων, σημαίνει έλλειψη  ανεργίας  και υψηλή παραγωγικότητα της εργασίας.  Για ποια παραγωγικότητα , μιλάμε αφού με 1,5εκτ άνθρωποι, δεν έχουν καν εργασία . Φυσικά οι μισθοί έχουν μειωθεί είδη, τι μισθό παίρνει άραγε ένας εργαζόμενος  με 1500 ευρώ όταν δουλεύει μόνος στην οικογένεια, 400, 500, 700ευρώ; Δεν υπάρχει, πλέον έθνος –κράτος Ελλάς, αλλά η Ελλάς ως μέλος της Ε.Ε, δηλαδή ανήκει , σε  ένα τρόπο ζωής , μέσα στον οποίο ζουν 28 ευρωπαϊκοί  λαοί και στην Ο.Ν.Ε, έχει δηλαδή νόμισμα το ευρώ. Αν θέλουμε να φύγουμε από αυτά, πρέπει, να  φτιάξουμε δικό μας σύστημα παραγωγής και δικό μας νόμισμα και το ενδιάμεσο διάστημα να βρούμε πηγή χρηματοδότησης, που  θα πρέπει να συγκρουστεί γεωπολιτικά με Ε.Ε και Η.Π.Α. Να σημειώσω ότι στην κρίση του 1929 που δεν υπήρχε Ε.Ε οι όροι δανεισμού ήταν επαχθέστεροι(όχι 1% επιτόκιο σαν σήμερα) και η αποσταθεροποίηση οδήγησε στον Δεύτερο Πόλεμο. Φυσικά τίποτα από όλα αυτά δεν στοχεύουν και δεν μπορούν να κάνουν, το μόνο που θέλουν είναι η αυτοσυντήρηση, δηλαδή να μην εφαρμόσουν μέτρα , πριν  η κοινή γνώμη  δεχτεί την σκληρότητα της κατάστασης. Στην πράξη υπερασπίζονται τα συμφέροντα  του απερχόμενου κλεπτοκρατικού κράτους και οι ¨αριστερότεροι από αυτούς το κάνουν με τον πιο απόλυτο τρόπο.

Το μέτωπο του «ναι» από την άλλη μεριά δεν ήταν ενιαίο, από την μια μεριά μέρος της Ν.Δ, το  ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ και ένα ακηδεμόνευτο 20 με 25% , που το μόνο που δήλωσε είναι  ότι θέλει να ζήσει έστω και με θυσίες. Για το δεύτερο 25% να πούμε μόνο πως ακόμα δεν εκφράζετε πολιτικά και σε αυτό άνηκε  ο πιο ελπιδοφόρος κλάδος της παραγωγής ο τουρισμός.  Στα κόμματα του «ναι» άνηκαν εκείνα που δημιούργησαν το πελατειακό, ληστρικό , αντιπαραγωγικό  κράτος, στο οποίο ήταν ενσωματωμένη η τεράστια πλειοψηφία του λαού και το ΠΟΤΑΜΙ  που θέλει να είναι μεταμοντέρνα τους εκδοχή. Η Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ που εξαναγκάστηκαν από του δανειστές να πάνε ενάντια στο πελατειακό τους σύστημα έτσι απέκτησαν το λαϊκό μίσος Ένα κράτος  με δευτεροβάθμια εκπαίδευση, επί παραδείγματι , με μοναδικό στόχο τον βιοπορισμό των ιδιωτικών εκπαιδευτικών και πανεπιστήμια για να υπάρχει κατανάλωση σε κάθε πόλη. Έκανε «μεταρρυθμίσεις» προσαρμόζοντας ανάγκες σε ευρωπαϊκά προγράμματα για την άμεση εξυπηρέτηση του πελάτη- υπηκόου. Όταν οι καταστάσεις εξανάγκαζαν για τομές, τότε οι «μεταρρυθμίσεις» ήταν τόσο εκτός τόπου και χρόνου, που υπήρξαν ο παράδεισος κάθε συντεχνιακού αντιμεταρρυθμιστή. Όντας μέλη των συντεχνιών τις  βοηθούσαν, κάθε φορά,  με τις μεταρρυθμίσεις,  να μακροημερεύουν. Μια κοινωνία εύκολο θύμα κάθε εξωτερικής επιβολής  και ευσπλαχνίας. Είναι υπέρ της Ε.Ε γιατί, όπως οι άλλοι, θέλουν να ανήκουν σε μια ομάδα συμφερόντων , χωρίς καμία αίσθηση προοπτικής για τον Ελληνικό και του ευρωπαϊκούς  λαούς, με μοναδική συναίσθηση, αυτή που θέλουν και οι πελάτες-υπήκοοι, του συμφέροντος της αγέλης.

Αναφέρθηκα, ως οφείλω, από την φύση του περιοδικού, στον εσωτερικό παράγοντα  και γιατί μιλάμε για εκλογές αλλά κυρίως όμως γιατί όσο αφορά την Ε.Ε, παρ’ ότι φυσικά κάθε άλλο παρά αγγελική είναι, δεν αποτελεί όμως  την πιο αντιδραστική πλευρά της αναγκαιότητας. Προχωράμε σε εκλογές που το μόνο κίνητρο των εκλογέων είναι να επιλέξουν αυτούς που θα είναι στα πράγματα αδιαφορώντας . πλήρως για το τι θα γίνει. Με κόμματα πολύ πίσω από το να θέλουν και να μπορούν να κάνουν οτιδήποτε. Με μια αριστερά εθνικιστική και λαϊκίστικη, να υπερασπίζεται την πιο αντιδραστική πλευρά του ελληνικού «καπιταλισμού» ενάντια στον κόσμο της εργασίας να υποτάσσεται στην αυτονομία και τον εθνικοσοσιαλισμό. Με αποτελέσματα κατά πάσα πιθανότητα προδιαγεγραμμένα. Τα ερωτήματα τι θα κάνει η ΛΑ.Ε, αν θα μας απαλλάξει από τους κύριους τίποτα, τι θα κάνει το Κ.Κ.Ε ή η εξωκοινοβουλευτική αριστερά, αν η Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ  διατηρήσουν τις δυνάμεις τους, δεν δείχνουν να έχουν σχέση με το μέλλον μας, πέρα από τους σκληροπυρηνικούς  φιλάθλους.

Θα είναι οι εκλογές, η καταστροφή του πολιτικού κατεστημένου και η δημιουργία πολιτικών εξελίξεων που τουλάχιστον θα αντιλαμβάνονται  την πραγματικότητα;

Καρικατούρες ανθρώπων και Μεξικάνικα συγκροτήματα.

Καρικατούρες ανθρώπων και Μεξικάνικα συγκροτήματα.

Τι στιγμή που ο ήλιος του μεσονυχτίου διώχνει το λυκόφως  της πολικής νύχτας, έχεις μπροστά  σου το πιο φωτεινό γαλάζιο που μπορεί να δώσει ο ουρανός.  Όταν βρίσκεσαι μπροστά σε θαύματα της φύσης πάει το μυαλό σου στην πηγή την έννοιας της ομορφιάς, την θηλυκότητα.  Όσο περισσότερη μείξη καταγωγών τόσα πιο φανταστικό αποτέλεσμα. Στο υποσυνείδητο μου, έχουν καταγράφει, η Βολιβιανή νύφη του Mexican Bar στο Μπέργκαμο της Ιταλίας και η Σουηδή Σουόμι στο λιμάνι της Στοκχόλμης. Το κοινό χαρακτηριστικό, τα μογγολικά χαρακτηριστικά. Ίσως κάπου στο συλλογικό ασυνείδητο τα μογγολικά μάτια να είναι η πηγή της τρυφερότητας.   

Δυστυχώς, οι πολυαγαπημένες μου Τράπεζες, έπαψαν να χρηματοδοτούν τις περιηγήσεις μου. Μόνο το λιμάνι των Χανίων το καλοκαίρι σαν χωνευτήρι ανθρώπων, λαών , πολιτισμών μπορεί να σου προσφέρει τέτοιες συγκινήσεις. Μια τέτοια βραδιά  έμελε να είναι η 3^η Αυγούστου. Απέναντι από την πιάτσα των αμαξών , στο Μουσείο, στο Ενετικό λιμάνι, εξασφαλίζει τον βιοπορισμό του, κατασκευάζοντας πορτρέτα καρικατούρες, ο φίλος μου ο Γρηγόρης. Ένα πορτρέτο, σε 5 λεπτά για 10 ευρώ, είναι το σήμα του καταστήματος. Τι τον έκανε να επιλέξει αυτό το είδος ζωγραφικής, πως πίστευε ότι θα έχει πελάτες; Είναι βέβαια και γελοιογράφος, σίγουρα όμως υπάρχει μέσα του κάποια κρυφή φλέβα  που τον κάνει να παραποιεί ακριβώς  εκείνα  τα χαρακτηριστικά και με τέτοιο τρόπο, ώστε το πορτρέτο να είναι πραγματικό ψυχογράφημα του εικονιζόμενου. Κανονικό παρατηρητήριο ανθρώπινης συμπεριφοράς. Άνδρες, που κρυφά από αυτές , δίνουν φωτογραφίες, των ερωμένων τους  πιστεύοντας, ενδιαφέρον πως, ότι μια καρικατούρα  θα βοηθήσει το ερωτικό παιχνίδι. Ζευγαράκια , που θέλουν να αποτυπωθούν  μαζί, να δώσουν μια σκωπτική εκδοχή  του δεσμού τους. Ακόμα και δίδυμοι.  Η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή είναι η απόφαση, συνήθως από το πορτρέτο φαίνεται πως επιμένει πιο πολύ ο πιο θερμός της ερωτικής σχέσης. Μόλις καθίσει, η γυναίκα πρώτη, τεχνική του Γρηγόρη, τότε το εργαστήρι του γίνεται κέντρο συρροής κόσμου. Φίλοι των ζωγραφικών μοντέλων, περίεργοι, κάποιοι που φέρνουν πονηρά τον ερωτικό τους σύντροφο, δείχνοντας αυτούς που είχαν το θάρρος , να δουν στο χαρτί, την καρικατούρα της σχέσης τους. Φυσικά πολύ ενδιαφέροντα πρόσωπα, είναι ενδεικτικό χαρακτήρα, να διακωμωδείς την προσπάθεια  να γνωρίσεις τον ερωτικό σου σύντροφο τόσο λίγο όσο λίγο γνωρίζεις τον εαυτό σου.  Η πιο μαζική και ενδιαφέρουσα περίπτωση ζευγαριού μοντέλων, ήταν  ένα νεαρό ζευγάρι Σουηδών, οι πιο τρελοί Σκανδιναβοί. Φυσικά έγινε πανζουρλισμός από θεατές, οι φάτσες των μοντέλων, οι κινήσεις και το αυτοσαρκαστικό ταπεραμέντο τους, τραβούσε σαν μαγνήτης. Αν ο Γρηγόρης, θέλει να γελοιογραφήσει, κάποιο παιδικό βιβλίο, πρέπει να τους έχει πρότυπα. Δεν έφτανε το ερωτικό παιχνίδι , τα περιπαίχτηκα  πειράγματα μεταξύ τους, όλη την νύχτα περνούσαν, θέλοντας να διαπιστώσουν, ίσως, αν υπήρχαν και γελοιότερες φυσιογνωμίες ερωτευμένων. Να σημειώσουμε την περίεργη απαίτηση της  γυναίκας ενός  νεαρού  αντρογύνου Κυπρίων , που όταν ο Γρηγόρης ζωγράφισε  πάνω από τα κεφάλια τους δυο καρδιές, αυτή του είπε να ζωγραφίσει και μια ακόμα για το παιδί τους.  Τελικά οι καρικατούρες δεν είναι μόνο ρομαντικό όπλο εραστών , αλλά και όπλο γυναικείας  επιβολής.

Η νύχτα, όμως, είχε πάρει απόφαση να έχει και εξωτικό χρώμα. Το εξωτικό χρώμα έμελε να το δώσει ένα Μεξικάνικο μουσικοχορευτικό συγκρότημα. Άνδρες  ντυμένοι με την επίσημη μαύρη στολή βακέρο  με ασημί γαρνιτούρες  στο πλάι και με τεράστια σομπρέρος, κρατώντας βιολιά, τρομπέτες πάντσο, και ένα περίεργο τεράστιο πάντσο χωρίς τάστα και με χορδές σαν λεπτά  σχοινία, την κιθαρόλα. Γυναίκες ντυμένες με τα ροζ, μωβ και κίτρινα χρώματα των Αζτέκων , με χρυσαφί γόβες. Τι θαυμάσια εκδοχή της ανθρώπινης φύσης, ήταν Ινδιάνοι, Αζτέκοι, Μεξικάνοι, Ισπανοί, ούτε οι ίδιοι, ίσως , να μην μπορούσαν να απαντήσουν, το βέβαιο είναι ότι η θηλυκή φύση, στα πρόσωπα των γυναικών του συγκροτήματος , έβρισκε μερικές από τις καλύτερες εκπροσώπους. Μελαχρινές σχεδόν μαύρες, με μογγολικά και ινδιάνικα χαρακτηριστικά  και με σκέρτσο νεαρών, ευγενικής καταγωγής  δεσποινίδων ας πούμε από το Σέργουντ του Νιούκαστλ της βόρειας  Αγγλίας. Σου κοβόταν η ανάσα και κάτι ζεστό και ωραίο κυλούσε μέσα σου, μια  επαναθεμελίωση του ωραίου και του ανθρώπινου. Πριν την παράσταση, φωτογραφιζόταν, σαν παιδία στο παλιό λιμάνι,  έστελναν τις φωτογραφίες  από τα κινητά στην μακρινή τους χώρα. Σε κάτι τέτοια, φαίνεται  με πιο εκπληκτικό τρόπο, πόσο  η παγκοσμιοποίηση μας ενώνει και έχει κάνει τον κόσμο γειτονιά. Ανέβηκαν στην σκηνή, πίσω από το μουσείο , που έχει στήσει ο Δήμος και άρχισε η σύντομη ξενάγηση σε ένα Μεξικάνικο πανηγύρι, ας πούμε από την Τσιουάουα των παιδικών μου αναγνωσμάτων. Τα δυο πρώτα θέματα της μουσικοχορευτικής παράστασης  αφορούσαν την αιώνια  μάχη  του αρσενικού και θηλυκού για ένωση και τον  γάμο. Ένα κυνηγητό επί  της σκηνής με αποτυχία στο πρώτο θέμα και την επιτυχία στο δεύτερο. Ακολούθησε ο χορός των βακέρος, μια επίδειξη δεξιοτεχνίας στο λάσο, στους  μεθυστικός ρυθμούς της Λάτιν μουσικής από τον επικεφαλή του συγκροτήματος. Τα άγρια άλογα στην  χώρα του δύσκολα θα ξέφυγαν από την άκρη του  λάσου του. Ακλουθήσανε  δύο ακόμα  θέματα από τις χαρμόσυνες  θρησκευτικές τελετές της ανάστασης. Δυστυχώς εδώ ήταν η τελευταία στιγμή  του  ταξιδιού  στο εξωτικό.

 Μια μικρή συζήτηση με τον επικεφαλή του συγκροτήματος, επρόκειτο στην πραγματικότητα για δυο οικογένειες  με όλα τα μέλη τους επί  της σκηνής, είχαν  έρθει για 5 τραγούδια, έφτασαν στα Χανιά στις 9 και θα έφευγαν μετά την παράσταση για κάποιο άλλο μέρος της Ευρώπης, αποχαιρετισμός  παντοτινός, ελπίζω όχι. Μετά από μισή ώρα του ξανασυνάντησαν, έξω από το OCTAPOUS, με τα καθημερινά τους ρούχα, τι εκπληκτικά διαφορετικό και συγχρόνως  όμοιο είναι το θαύμα που αποκαλούμε άνθρωπο.

Μουρί το ψηλότερο χωριό φάντασμα στην Κρήτη

Μουρί το ψηλότερο χωριό φάντασμα στην Κρήτη.

 Όταν έχεις ζήσει το ένα τρίτο της ζωής σου ως περιηγητής της Ευρώπης, μπορείς να πεις ότι έζησες μια γεμάτη ζωή. Πως όμως να συνεχίζεις να  ζεις αν ξέρεις ότι ίσως ποτέ να μην μπορέσεις  να φύγεις από τον τόπο σου. Έτσι άρχισε η νέα περίοδος  περιήγησης, όπως και η πρώτη, τα χωρία φάντασμα κατά μια έννοια  έχουν κάτι κοινό με τα σύνορα.  Τα σύνορα είναι το όριο ανάμεσα σε λαούς και χώρες  ενώ τα χωριά φάντασμα  είναι το όριο ανάμεσα στον άνθρωπο και την φύση που πάντα επιστρέφει για να πάρει ότι της ανήκει.

Το Μουρί είναι ένας τόπος που μέσα στα ερείπια, κράτα κρυμμένα  τα μυστικά του, είναι αλήθεια ότι δείχνουν τα ευρήματα ή αυτό που λέει ο θρύλος; Το Μουρί  κτίστηκε  στην Τουρκοκρατία ή από ένα Σφακιανό τοξότη, θηρευτή αγριμιών στην Ενετοκρατία; Το χωρίο ξαναχτίστηκε μετά τον χαλασμό του 1770. Ο Άγγλος περιηγητής, R.Pashey  καταγράφει, ότι το 1834 είχε 50 οικογένειες, άρα μπορούμε να εικάσουμε ότι ζούσαν περί τους 300 κατοίκους. Στην επανάσταση 1866-1869, το χωρίο πυρπολήθηκε το 1867 και ξαναχτίστηκε. Ήταν ένα χωριό κτηνοτροφικό αλλά και αγροτικό έσπερναν οι κάτοικοι σιτηρά , είχαν επάρκεια σε ψωμί αλλά κυρίως έσπερναν κριθάρι. Στην απογραφή του 1881, βρέθηκαν 184 κάτοικοι, μέχρι και τον Δεύτερο Πόλεμο ο αριθμός των κατοίκων κυμαινόταν ανάμεσα σε 100 με 150. Μετά τον πόλεμο οι κάτοικοι ήταν 100. Οι τραγικές συνθήκες που ακολούθησαν, ο εμφύλιος, τα οικογενειακά, η έλλειψη αστικής παιδείας που έκανε αδύνατο να δουν οι άνθρωποι την επιβίωσης της κοινότητας τους έξω από την οικογενειακή επιβίωση, έφεραν μέσα σε 7 χρόνια από τον πόλεμο τον πληθυσμό  στον αριθμό 6, το 1951, μέχρι την οριστική εγκατάλειψη του το 1961.

Σήμερα στο, Μουρί, δεν συμβαίνει ότι και στην Αράδενα που άρχισε να επανακατοικείται, από το ψηλότερο χωρίο της Κρήτης, 1010 μέτρα υψόμετρο, παραμένει το μοναδικό τοπίο, η εκπληκτική θέα του Λιβικού, τα βοσκοτόπια των Ορφανουδάκηδων  και τα χαλάσματα που δείχνουν ότι  κάποτε υπήρχε μια ανθούσα κοινότητα  μερικά χιλιόμετρα από την Ανώπολη.

Όταν πρωτοαντικρίσαμε το Μουρί, απορήσαμε πως ένα τέτοιο  μέρος ερήμωσε και όταν το περιηγηθήκαμε απορήσαμε πως η φύση εξαφανίζει τόσο γρήγορα τα σημάδια της παρουσίας των ανθρώπων. Σε μια γωνία έχασκε ένα παράθυρο. Πιο δίπλα μια τρύπα σαν πολεμίστρα, παρακάτω τα πελέκια μιας πόρτας , πιο πέρα τα σημάδια ενός φούρνου, όλα βυθισμένα στην σιωπή του τοπίου τελευταία απομεινάρια ενός χωριού που ευδοκίμησε στον άγριο τόπο της Μαδάρας., που υπέκυψε  στην φθορά του χρόνου και τις ανθρώπινες ανάγκες.  Περνούσαμε μέσα από τα χαλάσματα. Αλλά και η βλάστηση έδειχνε  και αυτή με την σειρά της  την ανθρώπινη παρουσία, . πουρνάρια, αχλαδιές, συκιές , καρυδιές. Άγνωστο πια χέρια τις φύτεψαν, πια χέρια έκοψαν τους  πρώτους καρπούς, οι άνθρωποι χάθηκαν, αλλά τα δέντρα τους συνεχίζουν να καρπίζουν. Τους καρπούς τους γεύονται τα πουλιά που συνεχίζουν να φωλιάζουν στα απομεινάρια των ανθρώπινων κτισμάτων. Οι παλιές ξερολιθιές  έχουν  γκρεμιστεί και αυτές. Πέρα από τα χαλάσματα διακρίνονται τα στοιχεία της παλιάς γεωργικής ζώνης που κάποτε σπερνόταν με στάρι κριθάρι και σιτηρά. Τα τοπωνύμια ανατολικά του οικισμού , του «Παπά τ’ αμπέλι» ή  «Κατάμπελα»  δείχνουν  την αλήθεια των μαρτυριών ότι στο Μουρί δεν υπήρχε σπίτι χωρίς κρασί. Οι εικόνες που καταγράψαμε στα κινητά και στις φωτογραφικές μηχανές είναι οι καλύτερες μαρτυρίες για αυτό που ζήσαμε και καταγράψαμε στο συνειδητό μας.

Σαν σε ταινία του Αγγελόπουλου, μέσα στην σιωπή του τοπίου, εμφανίστηκαν, όταν πλέον είχαμε μπει στα αυτοκίνητα μας, από την κορυφή  της Μαδάρας  4 γυπαετοί με τους άσπρους λαιμούς τους. Οι τελευταίοι κάτοικοι που επιβιώνουν στο πείσμα του πολιτισμού του ανθρώπου  Δυστυχώς το ανεπτυγμένο  ένστικτο των απρόσμενων συντρόφων μας,, δεν βοήθησε στο να γίνουν μοντέλα του φωτογραφικού μας ίστρου.   

ΟΙ ΑΣΕΞΟΥΑΛΙΚΕΣ ΓΕΝΙΕΣ

                                            ΟΙ  ΑΣΕΞΟΥΑΛΙΚΕΣ  ΓΕΝΙΕΣ

Αν η Ελλάδα ήταν έθνος κράτος και όχι ένα μέρος μιας ομάδας κρατών, τότε δεν θα ήταν αναγκαία η δικτατορική επιβολή ενός εθνικοσοσιαλιστικού  καθεστώτος. Η αιτία,  ποτέ δεν ήταν τόσο  πλατειά διαδεδομένη η υπαρξιακή συγκρότηση του εθνικοσοσιαλιστή για τα περισσότερα άτομα, στην βάση της οποίας βρίσκεται ο αντισεξισμός που φτάνει στα όρια  της ασεξουαλικότητας.

Ο καπιταλισμός ή με άλλα λόγια ο τρόπος που ζουν 5δις άνθρωποι, επιβιώνει χάρις σε τρείς ιδιότητες , οι δυο πρώτες αφορούν την ανθρώπινη ύπαρξη, ευδαιμονισμός, απόλαυση-ηδονή και η απίστευτη ικανότητα του να μεταλλάσσεται. Μπροστά στην  ιδιότητα  της μεταλλαγής του δεν διστάζει  μπροστά σε τίποτα, όπως στις μέρες μας , που  πάει ενάντια στην μεσαία τάξη που τον γέννησε. Όλες οι παραπάνω ιδιότητες βασίζονται στην ικανότητα- δυνατότητα της ανθρώπινης φύσης να διεκδικεί την ερωτική αγάπη, μια ιδιότητα που στον καπιταλισμό είναι αναγκαία. Η ερωτική σχέση είναι μια διαπροσωπική   σχέση που βοήθα το άτομο να κοινωνικοποιηθεί και να ωριμάσει συναισθηματικά , ιδιότητες που στις προηγούμενες μορφές κοινωνικής συγκρότησης δεν ήταν αποδεκτές. Συγκεκριμένα στον αρχαίο κοινοτισμό, που  είναι το κοινωνικό  πρότυπο του εθνικοσοσιαλισμού, η ερωτική σχέση ήταν ομαδική , είχε τον ρόλο της αναπαραγωγής και παρέπεμπε στην δημιουργία κυρίαρχου αρσενικού και αγέλης. Το άτομο δεν είχε σημασία αλλά η αγέλη-οικογένεια. Μόνο στον καπιταλισμό ο έρωτας αποκτά σημασία πέρα της διαιώνισης του είδους γιατί μόνο σε αυτόν το άτομο-πολίτης είναι άμεσα υπεύθυνο για την επιβίωση του. Χρειάζεται την ερωτική αγάπη γιατί αυτή αποτελεί τον τρόπο απόλυτης ένωσης και αμβλύνει τον φόβο από τον ανταγωνισμό και την φυσική επιλογή. Βασικό εμπόδιο στην πιο πάνω σχέση είναι  ο αιώνιος φόβος για το διαφορετικό. Η πιο μεγάλη επαναστατική αλλαγή-μεταρρύθμιση  υπήρξε ο κενσυανισμός  και το κράτος πρόνοιας.  Αυτή η αλλαγή οδήγησε να ζήσουμε με σχετική σιγουριά και ειρηνικά για πάνω από μισό αιώνα. Από την άλλη μεριά άμβλυνε την ανάγκη του ερωτισμού σαν μέσο επιβίωσης και αυτό υπήρξε η ολοκλήρωση της ήττας του μεταρρυθμισμού και κυρίως της επαναστατικότητας. Ο ερωτισμός σιγά-σιγά άρχισε  να διαστρέφεται , με το κίνημα της δήθεν σεξουαλικής απελευθέρωσης , τον χίπης και τελικά με τον Μάη του 68, ο έρωτας χάνει την προσωπική του σημασία  και το άτομο το μέσο για την συναισθηματική του ολοκλήρωση. Σε συμβολικό και όχι μόνο επίπεδο, μοιάζει να επιστρέφουμε στην πολυγαμική ή πολυανδρική οικογένεια του αρχαίου κοινοτισμού. Φυσική συνέπεια του γεγονότος ήταν η μετονομασία του λαϊκισμού-εθνικισμού σε αριστερότητα, μόνο στον αρχαίο κοινοτισμό είχαμε γενετική ομοιότητα (αίματος) λόγω κοινής φυλετικής καταγωγής, δηλαδή έθνος στην κυριολεξία. Το κατ’ εξοχήν εθνικιστικό κίνημα ενάντια  στην παγκοσμιοποίηση ολοκλήρωσε αυτήν την πορεία. Τώρα σε συνθήκες κρίσης, έχουμε την ακραία συνέπεια αυτής της πορείας, που παρά τον μειοψηφικό της χαρακτήρα φωτίζει πιο καλά τις συνέπειες. Υπάρχουν ομάδες με συμμετοχή της αριστεράς, όπως αυτή που ονομάζεται «Ανοιχτές Σχέσεις» που θέλουν να αναβιώσουν τις πολυγαμικές οικογένειες. Η σημασία της οικογένειας- αγέλης , χρησιμεύει ειδικά σε εποχές κρίσης γιατί προστατεύει το άτομο, ενώ από την άλλη το απαλλάσσει από την εύθηνη της επιβίωσης .

Αυτές οι αλλαγές που στην χώρα ολοκληρώθηκαν στην δεκαετία του 80 συνδυασμένες  με την Ελληνική οικογενειοκρατία  που θεωρεί ότι  τα «παιδία»  της χρήζουν προστασίας μέχρι τα βαθειά γεράματα, δημιούργησαν τις γενιές της ασεξουλικότητας. Τι ωραίος θεσμός προστασίας που είναι η Ελληνική οικογένεια και συγχρόνως πόσο ακραία αντικοινωνικός θεσμός !   Μπορείς στα πλαίσια της να πιστεύεις ότι θέλεις , να είσαι ότι θέλεις και κυρίως να κάνεις ότι θέλεις σε βάρος ατόμων  εκτός οικογένειας. Δεν χρειάζεται να μεριμνήσεις για σπίτι αν φύγεις  από αυτήν γιατί στο έκτισε ο μπαμπάς, δεν χρειάζεται καν να δουλεύεις  με δυο βασικές προϋποθέσεις  να υποτάσσεσαι στην πατριαρχική  δομή της και να γίνεσαι κατ’ εικόνα και ομοίωση  των γεννητόρων σου, να κάνεις δηλαδή ότι και αυτοί. Έτσι έχουμε μια κοινωνία διασπασμένη σε φυλετικές ομάδες με μοναδικό συνεκτικό δεσμό  την εξουσία που παίζει τον ρόλο του υπερπατέρα, γι αυτό έχουμε τόσους πολλούς εθνάρχες, ένας ή περισσότεροι για κάθε παράταξη, τελευταία και η αριστερά απέκτησε τον δικό της. Ψηφίζουμε φαινομενικά ενάντια στα άμεσα συμφέροντα μας, φαινομενικά γιατί για μας σημασία δεν έχει το κοινωνικό γίγνεσθαι, αλλά συμμετοχή σε φυλετική ομάδα-οικογένεια, για το ζην. Δηλαδή έχουμε γενιές που ο έρωτας για την επιβίωση έχει τον ίδιο ρόλο με την ένταξη στην κοινωνία του παρελθόντος , είναι ρόλος και όχι ανάγκη. Έχουμε πλήρη διαχωρισμό των δυο φύλων που ζουν εντελώς ανεξάρτητα, δεν ρισκάρουν την διεκδίκηση  των αισθημάτων που απαιτεί θάρρος, ρίσκο και ψυχική καταπόνηση, ζουν την εύκολη ζωή του ζώου-δούλου. Παρ’ όλα αυτά συνάπτουν σχέσεις κάνουν οικογένειες , χωρίς ερωτικό  στοιχείο μόνο και μόνο για την αναπαραγωγή, για να γίνουν κατ’ εικόνα και ομοίωση των γονιών τους , εξασφαλίζοντας έτσι την επιβίωση. Επιβίωση που στην πράξη σημαίνει , να σου επιτρέπουν οι άλλοι να ζεις , επειδή δεν διαφέρεις  από αυτούς . Η ερωτική αγάπη είναι έξω από την υπαρξιακή τους συγκρότηση. Έτσι είναι μαζικά αποδεκτός ο ηθικός κώδικας του Ναζισμού που οικοδομείται στην βάση του αντισεξισμού και της ομοφυλίας. Έχουμε γυναίκες που μοιάζουν  με άνδρες και το αντίστροφο και  ένα κώδικα επικοινωνίας  που ομογενοποιεί το άτομο χωρίς κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα προσέδιδε η διεκδίκηση του ερωτικού συναισθήματος.

 Είναι ένας τρόπος ζωής εύκολος  και αποτελεσματικός  αν δεν χειροτερέψει η κατάσταση. Ας ευχηθούμε αυτό να μην συμβεί για όλους μας, αν χειροτερέψει μπορεί να δούμε καταστάσεις Γερμανίας από την εποχή του μεσοπολέμου. Αν ζεις χωρίς έρωτα, ως ζώο αγέλης, ένα βήμα μένει για να γίνει φονιάς. Ευτυχώς υπάρχουν εξαιρέσεις, η θηλυκότητα δύσκολα καταστέλλεται.

                                                  Ευτύχης Πιτσικουλάκης

Υ.Γ : Τα παραπάνω δεν αφορούν όσους έχουν άλλες απόψεις, άλλη στάση ζωής και δεν απελάσει των εύθηνων τις παλαιότερες γενιές που εκθειάζουν τις νεώτερες για να βγάλουν αυτές το φίδι από την τρύπα.