Το ημίχρονο του θανάτου

FRANTZ    KAFKA  CAFÉ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΕΣ  ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Το ημίχρονο του θανάτου

Ο Frantz Kafka υπήρξε ο κατεξοχήν ανατόμος της εξουσίας, δεν υπάρχει καλύτερος τίτλος για μια στήλη ποδοσφαιρικών ιστοριών, μια και το ποδόσφαιρο είναι η μοναδική εκδήλωση πολιτισμού που αμφισβητεί την ουσία κάθε εξουσίας. Το ποδόσφαιρο διαφέρει ουσιαστικά από τον λαϊκό πολιτισμό που εκθειάζει την ατομική μαγκιά και την ιδιοκτησία γης, δηλαδή καθετί εχθρικό για την ανθρώπινη ένωση και ενότητα. Είναι το κατεξοχήν στοιχείο του εργατικού πολιτισμού. Στην ποδοσφαιρική ομάδα- όπως ακριβώς  και στον έρωτα για δύο άτομα- έντεκα διαφορετικοί άνθρωποι ενώνονται ως το σημείο της ταύτισης. Μια ταύτιση  που σε οδηγεί στο απόλυτο όριο της υπέρβασης του φόβου, ακόμα και του ίδιου του θανάτου. Το ποδόσφαιρο όπως και κάθε άλλο προϊόν, φυσικά έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα διατηρεί στο ακέραιο τα απελευθερωτικά  του χαρακτηριστικά. Ακόμα και σε παιγνίδια με προκαθορισμένο αποτέλεσμα η ταύτιση  και συναισθηματική φόρτιση  είναι η ίδια , με τότε που στις εργατικές συνοικίες  του Λονδίνου και του Λίβερπουλ κάποιοι μικροί φτωχοδιάβολοι κλωτσούσαν μια μπάλα από κουρέλια. Σε κοινωνίες που το ποδόσφαιρο είναι αναγκαίο για την επιβίωση του ανθρώπου, ακόμα και οι «έμποροι» που το διοικούν φροντίζουν να επιβεβαιώνεται η ακραία υπέρβαση της ήττας του ισχυρού.

    Η ιστορία μας αναφέρετε στους δύο αγώνες που έδωσε, στην υπό κατοχή από τους Ναζί Ουκρανία το 1942, η προπολεμική ομάδα της Δυναμό Κιέβου με μια ομάδα επίλεκτων της Λουτβάφε. Στον πρώτο αγώνα συντρίβουν με 5-1 την ομάδα της Λουτβάφε, πράγμα  που ήταν αδύνατο να δεχτεί η Γερμανική προπαγάνδα. Στον δεύτερο αγώνα γίνετε εμμέσως πλην σαφώς  στους ποδοσφαιριστές της Δυναμό ότι νίκη σημαίνει στρατόπεδο συγκέντρωσης ή εκτέλεση. Στο πρώτο ημίχρονο φαίνετε κάτι σπάνιο, στην μάχη του ρεαλισμού της επιβίωσης με τον ερωτικό ρομαντισμό της ποδοσφαιρικής ομάδας , νικά ο πρώτος.  Η Στάρτ χάνει με 0-3 στα πρώτα 45 λεπτά. Όμως η δύναμη της ανθρώπινης φύσης που τόσο απόλυτα εκφράζει το ποδόσφαιρο δεν είχε πει την τελευταία λέξη. Στην ανάπαυλα καταλαβαίνουν πως έχουν μόνο μια επιλογή την νίκη, αποφασίζουν να νικήσουν αδιαφορώντας για τις συνέπιες. Η ζωή πάντα νικά ακόμα και αν αυτό σημαίνει θάνατο.    


Η αρχή

Κίεβο 1941. Η πείνα, η εξαθλίωση αλλά και οι εκτελέσεις σε καθημερινή βάση είναι η πραγματικότητα στην ουκρανική πόλη που στενάζει κάτω από το ζυγό των ναζί, ενώ η επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα» βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Κατά την κατάκτηση του Κιέβου οι ναζί πιάνουν περίπου 630.000 αιχμαλώτους ανάμεσά τους και πολλούς αθλητές που ανήκουν στην ομάδα της Ντιναμό Κιέβου. 

Μιας ομάδας που είχε ιδρυθεί το 1927 από δυο νεαρούς Σοβιετικούς αξιωματικούς της αστυνομίας προκειμένου και στο Κίεβο (όπως και σε άλλες πόλεις) να υπάρχει παράρτημα του αθλητικού σωματείου Ντιναμό Κλαμπ που είχε ιδρύσει η Σοβιετική Αστυνομία. Μάλιστα, το γεγονός ότι οι περισσότεροι αθλητές αιχμάλωτοι ήταν αστυνομικοί έκανε τους ναζί να τους θεωρήσουν επικίνδυνους μπολσεβίκους και φυσικά έτυχαν… ειδικής μεταχείρισης. Όμως, η τύχη έπαιξε ένα καθοριστικό παιχνίδι. 

Ο επικεφαλής ενός αρτοποιείου που είχαν ανοίξει οι ναζί για τις ανάγκες του στρατού και δούλευαν Ουκρανοί εργάτες Γιόζεφ Κόρντιτς είχε μια απρόοπτη και καθοριστική συνάντηση. Ξαφνικά συνάντησε ένα πρωί σε άθλια κατάσταση από τις κακουχίες και τραυματισμένο από τον πόλεμο ίσως το μεγαλύτερο όνομα της προπολεμικής ποδοσφαιρικής Ντιναμό Κιέβου (αλλά και του τότε σοβιετικού ποδοσφαίρου) τον Κόλια Τρούσεβιτς. 

Αφού τον πήρε στο αρτοποιείο όπου ανάμεσα στους εργάτες υπήρχαν αρκετοί αθλητές της ομάδας του Κιέβου, η ιδέα της συγκρότησης μιας ποδοσφαιρικής ομάδας άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά στις αρχές του 1942. 

Ο Τρούσεβιτς άρχισε να ψάχνει για πρώην συμπαίκτες που ίσως να είχαν επιζήσει της γερμανικής επιδρομής όπως και για υπόλοιπους γνωστούς του παίκτες από άλλες ομάδες. Σε λίγο καιρό είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί τόσο από την Ντιναμό όσο και από άλλους συλλόγους.



Η ώρα της καταξίωσης

Την ίδια εποχή, στα πλαίσια της προπαγάνδας των ναζί στην πόλη και με τη βοήθεια ενός δοσίλογου του Ουκρανού εθνικιστή και πρώην ποδοσφαιριστή του Γκιόργκι Σφετσόφ επανέφεραν το ποδόσφαιρο στην πόλη δημιουργώντας παράλληλα και μια ομάδα τη Ρουχ. Ο Σφετσόφ προσπάθησε να πείσει όσους παίκτες ήταν στο αρτοποιείο και αποτελούσαν σπουδαία ονόματα του ποδοσφαίρου (ιδιαίτερα μάλιστα τον Τρούσεβιτς) να ενταχθούν στην ομάδα κυρίως για προπαγανδιστικούς λόγους. Το γεγονός όμως ότι ήταν συνεργάτης των Γερμανών και οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές της Ρουχ ήταν ομοϊδεάτες του δεν ενθουσίασε τους πρώην Σοβιετικούς ποδοσφαιριστές που με μπροστάρη τον Τρούσεβιτς αρνήθηκαν και δημιούργησαν τον δικό τους σύλλογο που ονόμασαν FC Start. Toν Ιούνιο του 1942 ορίζεται η έναρξη του λεγόμενου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Κιέβου με τον πρώτο αγώνα να είναι αυτός μεταξύ της Ρουχ και της Σταρτ. 

Για τον δοσίλογο Σφετσόφ το παιχνίδι είναι ένα μεγάλο στοίχημα, προκειμένου να τιμωρήσει την άρνηση των σοβιετικών αθλητών αλλά και να γίνει πιο αρεστός στους ναζί εάν η Ρουχ νικούσε. Οι παίκτες της Ρουχ ήταν κατάλληλα προετοιμασμένοι. Άδειες από τις δουλειές τους, καλύτερο υλικό εξοπλισμό, οργανωμένη προπόνηση. Στην αντίπερα όχθη, οι παίκτες της Σταρτ εκτός από τις μάλλινες φανέλες που κάπου είχαν βρει εγκαταλειμμένες τίποτα άλλο οργανωμένο. Ο καθένας ότι παπούτσια έβρισκε, προπόνηση στα διαλείμματα της δουλειάς (αφού το αρτοποιείο οι ναζί το ήθελαν ανοιχτό 24 ώρες). Τελικά η Στάρτ νικά , το τελικό σκορ 7-2 υπέρ της μαρτυράει το τι έγινε στο γήπεδο. Και ήταν μόνο η αρχή. Ακολούθησαν οι νίκες επί μιας ομάδας Ούγγρων στρατιωτών (συνεργάτες των Ναζί) με 6-2, μιας αντίστοιχης Ρουμάνων στρατιωτών (επίσης συνεργάτες) με 11-0 και μιας επίλεκτης του γερμανικού στρατού με 6-0.

Το τέλος…

Οι νίκες της Σταρτ είχαν πάρει μια μορφή αντίστασης, αφού οι κάτοικοι του Κιέβου έβλεπαν με αυτόν τον τρόπο την αμφισβήτηση των κατακτητών. Από την άλλη, οι ναζί και ντόπιοι συνεργάτες είχαν αρχίσει να θορυβούνται από το γεγονός και ιδιαίτερα μετά την ήττα της ομάδας του γερμανικού στρατού. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να ορίσουν αντίπαλο της Σταρτ μια ομάδα επίλεκτων της Λουτβάφε, τη Φλάκελφ. Το πρώτο πείραμα στις 6 Αυγούστου αποτυγχάνει πλήρως για τους κατακτητές, αφού η ομάδα της Λουτβάφε χάνει με 5-1. Τώρα οι ναζί όρισαν αγώνα ρεβάνς τρεις μέρες μετά στις 9 Αυγούστου. 

Την ίδια ώρα ζητούν διπλασιασμό της παραγωγής του αρτοποιείου, με αποτέλεσμα στους παίκτες να μένει κάτι λιγότερο από τρεις ώρες τη μέρα για ύπνο. Αρχίζουν να απειλούν με εκτελέσεις και επιβάλλουν κλίμα τρομοκρατίας στους εργαζόμενους του αρτοποιείου έχοντας σαφή στόχο να τρομάξουν τους ποδοσφαιριστές που εργάζονται εκεί. 

Ο λαός του Κιέβου όμως την ημέρα του αγώνα ξέροντας τις τακτικές των ναζί δίνει βροντερό «παρών» κατακλύζοντας το γήπεδο της Ζενίτ και αψηφώντας τις δυνάμεις κατοχής που πάνοπλες έχουν περικυκλώσει το γήπεδο και τους γύρω χώρους. Η γερμανική ομάδα εμφανίζεται με 7 καινούργιους παίκτες σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι, ενώ διαιτητής αναλαμβάνει ένας αξιωματικός των SS. 

Η αντίδραση των ποδοσφαιριστών της Σταρτ στο ξεκίνημα να μην χαιρετίσουν φασιστικά (παρά το γεγονός ότι τους είχαν επιβάλει να το κάνουν) αλλά να βάλουν το χέρι στο μέρος της καρδιάς έδειξε στον κόσμο ότι παρά τις δύσκολες συνθήκες και το γεγονός ότι οι Γερμανοί ήθελαν πάση θυσία τη ρεβάνς δε θα τους κάνουν τη …χάρη. Και πραγματικά έτσι έγινε. Παρά τα τερτίπια του διαιτητή και την αντιαθλητική συμπεριφορά των αντιπάλων παικτών το τελικό σκορ έγραψε 5-3 υπέρ της Σταρτ ξεσηκώνοντας όλους όσοι βρέθηκαν στις εξέδρες. 

Την ίδια ώρα Γερμανοί αξιωματούχοι και στρατιώτες δεν μπορούν να κρύψουν την ταπείνωση. Και αποφασίζουν να δράσουν… Διατάσσουν «έκτακτη ανάκριση» και αμέσως μετά το παιχνίδι οι ποδοσφαιριστές οδηγούνται στα γραφεία της γερμανικής διοίκησης. Δυο μέρες μετά, κάποιοι θα τους δουν να φορτώνονται σε στρατιωτικό φορτηγό με ισχυρή συνοδεία. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που κάποιος πολίτης του Κιέβου είδε τους παίκτες της Σταρτ

Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΣΤΑ ΕΣ-ΕΣ

 Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ   ΣΤΑ  ΕΣ-ΕΣ

Το θέμα που πραγματευόμαστε είναι ίσως το πιο σημαντικό που έχει γραφτεί στην εφημερίδα μας. Ο λόγος είναι ότι  στην  λειτουργική ομοφυλοφιλία    οφείλονται πολύ σημαντικά κοινωνικά προβλήματα όπως η βία στην νέα γενιά  ή η αδυναμία να αντιδράσουμε στην καταστροφή της κοινωνίας που συμβαίνει μπροστά στα μάτια  μας.

Η επιβίωση του ανθρώπινου είδους στην φύση, είναι η δυσκολότερη από κάθε άλλο είδος στην γη, γι αυτό ήταν αναγκασμένο να αναπτύξει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που το διαφοροποίησαν από όλα τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, χαρακτηριστικά  που  το έκαναν ικανό να οικοδομεί κοινωνίες .Όταν μιλάμε για την ανθρώπινη ύπαρξη μιλάμε κατ’ ουσία για τον ανθρώπινο ερωτισμό. Ο άνθρωπος δεν έχει σεξουαλικότητα αλλά ερωτισμό ή για την ακρίβεια η σεξουαλικότητα του περνά μέσα από τον ερωτισμό. Με απλά λόγια ο άνθρωπος δεν κάνει  έρωτα  ούτε για να αναπαραχθεί ούτε για να υπάρξει η διαδικασία του κυρίαρχου αρσενικού για να ενωθεί η αγέλη, αλλά να έχει και την επόμενη μέρα την δύναμη στον δύσκολο αγώνα που δίνει για την επιβίωση. Τι είναι έρωτας; Η στιγμή που δυο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι αποφασίζουν  να καταρρίψουν κάθε όριο που τους χωρίζει και να ενωθούν. Σε συμβολικό επίπεδο η γυναικεία φύση εκφράζει οποιαδήποτε έννοια  που παραπέμπει στην ένωση των ανθρώπων ενώ στην διαστροφή της ανδρικής φύσης κάθε ιδέα που παραπέμπει στην επιβολή κάποιας μορφής ανωτερότητας εθνικής, φυλετικής ή επιβολή κάποιας μορφής ηθικού κώδικα. Να πούμε εδώ ότι ο ανδρικός ερωτισμός διαφέρει ουσιαστικά από τα υπόλοιπα ζώα γιατί περιλαμβάνει κυρίως δυο πράγματα την ανεκτικότητα προς τα άλλα αρσενικά και αγάπη προς το θηλυκό. Κάθε εκδήλωση επιβολής ή αναίτιας βίας δεν είναι εκδήλωση ανδρισμού αλλά το αντίθετο είναι εκδήλωση   είτε ανεπιβεβαίωτου ερωτισμού είτε λειτουργικής ομοφυλοφιλίας ή ομοφυλοφιλίας σκέτο. Η αναγκαία εξουσία   για την ύπαρξη της κοινωνικής συνοχής είναι από την άλλη πλευρά και το πιο αντικοινωνικό της  χαρακτηριστικό, γι αυτό συνήθως ο άνδρας, λόγω της ανεκτικότητας της φύσης του, αναλαμβάνει την άσκηση της εξουσίας για να ασκούνται οι κανόνες της με σχετικό τρόπο και όχι με απόλυτο, γιατί η απολυτή εφαρμογή των κανόνων εξουσίας θα έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη της κοινωνίας. Στον αρχαίο κοινοτισμό λόγω ανυπαρξίας κοινωνικών θεσμών και λόγω της δυσκολίας της επιβίωσης, ποτέ άλλοτε το είδος μας δεν ήταν τόσο δυστυχές, δεν υπήρχε ανάγκη της καταστολής του ανθρώπινου ερωτισμού. Αντιθέτως όταν περάσαμε αυθόρμητα στην δουλοκτησία και στις άλλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης που στην πράξη σημαίνει εκχώρηση ελευθερίας η καταστολή του ανθρώπινου ερωτισμού ειδικά του ανδρικού ήταν αναγκαία.  Επί χιλιετίες ο ανδρικός ερωτισμός ήταν ή απόλυτα απαγορευμένος για τον δούλο ή επιτρεπόμενος με την άδεια της εξουσίας μέσω του γάμου και αφού πρώτα η γυναίκα του περνούσε την πρώτη της νύχτας με τον φεουδάρχη μόνο στον καπιταλισμό επειδή το άτομο πρέπει να ανήκει στον εαυτό του, ο ανδρικός ερωτισμός είναι σχετικά ελεύθερος και η εξουσία χρειάζεται να τον διαστρέψει για να μακροημερεύσει. Μιλάμε για τον άνδρα γιατί ο ναζισμός κυρίως σε αυτόν απευθύνεται ο ναζισμός . Ο ναζισμός είναι μια ιδεολογία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των δυστυχισμένων εκείνων πλασμάτων που και με ένα εκατομμύριο γυναίκες και αν πάνε μπορούν να αισθανθούν άνδρες μόνο αν επιβληθούν σε μια γυναίκα και ο ναζισμός μπορεί  να το κάνει μαζικά. Η επιβολή είναι εκδήλωση του θηλυκού πόλου του άνδρα. Η επιβολή λοιπόν της εξουσίας  στο υπαρξιακό επίπεδο εδράζετε στην λειτουργική ομοφυλοφιλία του άνδρα δηλαδή στο να είσαι  strait(ευθύς) με ψυχή ομοφυλόφιλου. Σε περιόδους οικονομικής κρίσης χωρίς ορατές διεξόδους η πιο εύκολη μορφή επιβίωσης είναι  να μην θεωρείς τον εαυτό σου υπεύθυνο για αυτήν (δουλεία) και γι αυτό καταστέλλουν εθελοντικά τον ερωτισμό του. Η ομοφυλοφιλία είναι αναγκαία στην διατήρηση της εξουσίας και για ένα άλλο λόγο , εμποδίζει τους ανθρώπους    να ενωθούν μια και ομοφυλοφιλία είναι η αδυναμία να αγαπήσεις το διαφορετικό. Η ομοφυλοφιλία είναι σε συμβολικό επίπεδο η πηγή του ραντισμού για τον παραπάνω λόγο. Εδώ φυσικά δεν κάνουμε λόγο για τις ερωτικές προτιμήσεις άλλα για τον ρόλο   τους σε συμβολικό, φαντασιακό και υπαρξιακό επίπεδο.
 Πέρα από την εγκληματική φύση των ΕΣ-ΕΣ, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ψυχολογικές δομές της συμπεριφοράς των μελών-στρατιωτών τους, τις οποίες έχει αναλύσει με πρωτότυπο τρόπο ο Γερμανός κοινωνιολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ Κλάους Τέβελαιτ, παίρνοντας ως πρώτη ύλη τις αυτοβιογραφίες και τα ημερολόγια ορισμένων επίλεκτων μελών των ΕΣ-ΕΣ και ειδικότερα εκείνα τα σημεία όπου εκφράζουν τις ιδέες τους για τις γυναίκες και τη σεξουαλικότητα.

Με πολύ απλά λόγια, το κεντρικότερο επιχείρημα της μελέτης του Τέβελαϊτ είναι ότι τα μέλη των Ελεύθερων Σωμάτων ή, όπως τους ονομάζει ο ίδιος, των «Αρσενικών Στρατιωτών» χαρακτηρίζονταν από έναν θεμελιακό φόβο προς τη γυναίκα.

Γι' αυτούς, οι γυναίκες διακρίνονταν σε δύο είδη ή τύπους: την Κόκκινη και τη Λευκή γυναίκα. Η πρώτη εκπροσωπεί τη γυναίκα-πόρνη ή κομμουνίστρια.

Ως φορέας μιας έντονης και δραστήριας σεξουαλικότητας, η Κόκκινη γυναίκα απειλεί να «καταπιεί» και να «εξαφανίσει» το Αρσενικό μέσα σε μία, όπως γράφει ο Τέβελαϊτ, «δίνη σωματικής και συναισθηματικής έκστασης».

Αυτήν έπρεπε να αφανίσει ο Αρσενικός Στρατιώτης, στο βαθμό που έθετε σε κίνδυνο την ταυτότητα του και την αίσθηση του εαυτού του ως συγκεκριμένη και οριοθετημένη οντότητα.

Στον άλλο πόλο, η Λευκή γυναίκα εκπροσωπούσε τη γυναίκα νοσοκόμα, μητέρα, και αδελφή, βασικό γνώρισμα της οποίας είναι ο ασεξουαλικός και, άρα, μη απειλητικός χαρακτήρας της.

Είναι η γυναίκα της αγνότητας και της καθαρότητας, η γυναίκα της φυλετικής και πνευματικής ακεραιότητας που δεν φέρει τίποτα το σωματικό, το μιαρό και το ποταπό. Αυτή είναι που έπρεπε να προστατευτεί από το μίασμα της κομμουνιστικής ακαθαρσίας.

Σύμφωνα με τον Τέβελαϊτ, αυτοί οι δύο τύποι θηλυκότητας αντιπροσώπευαν (και εξακολουθούν να αντιπροσωπεύουν) δύο βασικές όψεις του φασιστικού φαντασιακού. Την ρευστότητα και την ακαθαρσία. Το ασαφές και το βρώμικο.

Πράγματι, στο μυαλό αυτών των στρατιωτών οτιδήποτε είχε να κάνει με τη ρευστότητα ήταν συνδεδεμένο με την απειλή της απώλειας μιας σαφούς και στέρεης αίσθησης του εαυτού και της ταυτότητάς τους.

Αυτό άλλωστε φανέρωνε και η ρητορική που χρησιμοποιούσαν όταν αναφέρονταν στον Κομμουνισμό: έκαναν λόγο για «πλημμυρίδα» και «κατακλυσμό», για «ρεύμα» και «αναβρασμό», τέλος για «έκρηξη» του κόσμου – όλες τους μεταφορές που παραπέμπουν στη σεξουαλικότητα.

Απεναντίας, η γη και το έδαφος συνδέονταν ανέκαθεν με το καθαρό, το στέρεο, το μητρικό, την καταγωγή, τη ρίζα, τη φυλή.

Ένα άλλο στοιχείο αποκαλυπτικό της ψυχολογίας των μελών του κινήματος ήταν ο τρόμος και η απέχθεια που τους γεννούσε η αίσθηση της αταξίας και της βρωμιάς, επειδή ακριβώς αυτές συνδέονταν στο μυαλό τους με την αίσθηση της απόλαυσης και της απώλειας του εαυτού.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι γραπτές μαρτυρίες τους βρίθουν από σκατολογικές μεταφορές και λέξεις που περιστρέφονται γύρω από την έννοια του περιττώματος και του γλοιώδους.

Όπως γράφει ο ίδιος στη μελέτη του, το μέλος των Ελεύθερων Σωμάτων ήταν εχθρικό προς κάθε είδους σωματικές ουσίες που ρέουν πάνω και μέσα στο σώμα. Αισθάνονταν απέχθεια για κάθε είδους σωματικές εκροές, καθώς και για εκείνα τα σημεία του σώματος που τις παράγουν: το στόμα, τον γυναικείο κόλπο, το ανδρικό μόριο, τους αδένες, κάνοντας λόγο για μία διαλυτική δύναμη που καταργεί τα όρια των φυσικών σωμάτων.

Ιδιαίτερη, όμως, σημασία έχει και το άλλο, φροϋδικής προέλευσης, επιχείρημά του, σύμφωνα με το οποίο η διεστραμμένη διαμόρφωση του φαντασιακού των Αρσενικών Στρατιωτών ενδεχομένως να οφειλόταν στην προβληματική σχέση με τη μητέρα κατά το πρώτο έτος της ζωής τους και ειδικότερα στην αιφνίδια ρήξη του δεσμού του παιδιού με τη μητέρα ή, όπως λέει ο ίδιος, στην απότομο τερματισμό της συμβιωτικής σχέσης μητέρας-παιδιού, ο οποίος μπορεί να πυροδοτήσει συμπλέγματα φθόνου προς τη γυναίκα και φόβο της σεξουαλικότητας.

Ίσως εκεί να βρίσκεται μία από τις κρυφές ψυχολογικές δομές του φασισμού και των προϊόντων του: του στρατιωτικού μοντέλου αυστηρής οργάνωσης και τάξης, της εξύψωσης του σώματος-μηχανής του πολεμιστή και του εργάτη, της αποστροφής προς κάθε ξένο, υβριδικό στοιχείο που υπονομεύει την αίσθηση του εαυτού και της ταυτότητας, της αποσεξουαλικοποίησης του σώματος, του σεξ και κατ' επέκταση της ζωής, τέλος της σεξουαλικοποίησης του θανάτου.

Εκεί, όμως, ενδεχομένως να κρύβεται κι ένα ισχυρότατο σύνδρομο κρυφο-ομοφυλοφιλίας που ενίοτε εκδηλώνεται απροκάλυπτα: ας θυμηθούμε τις περιπτώσεις γνωστών ναζιστών ομοφυλόφιλων, όπως ο διοικητής του Άουσβιτς Ρούντολφ Ες και το ιδρυτικό στέλεχος της SA Ερνστ Ρεμ και μετέπειτα αρχηγό τους.

Στην φασιστική και ναζιστική ιδεολογία κεντρική θέση έχει ο αρσενικός στρατιώτης ενώ η γυναίκα έχει υποδεέστερη θέση αυτή της αναπαραγωγής και της μητρότητας και πέρα από όλα αυτά ο στρατιώτης πρέπει να βρίσκετε μακριά από το σώμα της. Η ουσία της πολιτικής συγκρότησης των ΕΣ-ΕΣ ήταν το μίσος στην γυναικεία  φύση. Άρα ήταν αδύνατη η συναισθηματική τους ολοκλήρωσης και κατά συνέπεια η ερωτική τους διαστροφή. Που φτάνει έως το έγκλημα ως εκδήλωση διεστραμμένης σεξουαλικότητας. Η διαπαιδαγώγηση των ΕΣ-ΕΣ να μην μπορούν να αγαπήσουν την γυναίκα, το διαφορετικό   δηλαδή είναι και η βασική αιτία της ομοφυλοφιλίας και της λειτουργικής ομοφυλοφιλίας που ήταν πλατειά διαδεδομένη στα ΕΣ-ΕΣ και σε κάθε φασιστική ή ρατσιστική οργάνωση

Παιχνίδια Δύναμης Παίζουν μόνο οι Αδύναμοι

Παιχνίδια Δύναμης Παίζουν μόνο οι Αδύναμοι

«ΣΟΦΡΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ» Η οργάνωση των απεργών πείνας

                                             

«ΣΟΦΡΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ»

                                         Η οργάνωση των απεργών πείνας

Τίτλος δανεισμένος από το ομώνυμο βιβλίο του Τσέχου αναρχικού Φραντς  Κάφκα για αυτής της μορφής την  οργάνωση. Ο πληθυντικός οφείλεται στο ότι  πρόκειται για τρείς οργανώσεις στην συσκευασία μίας.

Ο σκοπός αυτών των γραμμών είναι η προστασία των απεργών πείνας, από μια χειρότερη μορφή εξουσίας από την κρατική, την εξουσία της οργάνωσης τους. Είναι φυσικό να θεωρούμε, ότι αφού  τα κείμενα αυτών των οργανώσεων είναι πιστή αντιγραφή των αντιλήψεων του Μπακούνιν και του Νετσάγιεφ ,ότι και η δομή αυτής της οργάνωσης είναι η ίδια. Αυτό το ρεύμα της αναρχίας είναι μια μικροαστική, φοβική, αρσενική ιδεολογία. Σκοπός τους είναι η επιβολή της ανωτερότητας  του ηθικούς τους κώδικα. Στρατηγικός τους στόχος είναι η καταστροφή του καπιταλισμού, δηλαδή η ιστορική οπισθοδρόμηση και η επιστροφή σε παλαιότερους κοινωνικούς σχηματισμούς. Να πούμε εδώ πως η βασική κοινωνική σχέση των  προκαπιταλιστικών κοινωνιών, ήταν η δουλεία. Γι αυτό είναι απαραίτητη για την διατήρηση της συνοχής αυτής της οργάνωσης η λειτουργική δουλεία, για να μπορούν τα μέλη της να εκπληρώνουν τους πιο παράλογους στόχους. Είναι π.χ παραλογισμός το να είσαι « εχθρός» του έθνους κράτους  και να σπας βιτρίνες με Ελληνικές σημαίες ή πολύ περισσότερο να πυρπολείς υπάλληλους τραπέζης επειδή είσαι ενάντια στο χρήμα.

 Σύμφωνα με αυτήν την οργάνωση βρισκόμαστε σε «επαναστατική» περίοδο. Τι είναι όμως για αυτούς επανάσταση; Η καταστροφή των ανθρώπων και των πραγμάτων. Για να γίνει η επανάσταση, που είναι η συνωμοτική κατάληψη της εξουσίας από μια καλά οργανωμένη μειοψηφία, πρέπει να οικοδομηθεί μια οργάνωση στην βάση του Ιησουϊτισού και του Μακιαβελισμού που τα μέλη της δεν θα ανήκουν πια στον εαυτό τους αλλά στην οργάνωση. Πως θα γίνει ο ξεσηκωμός ; Ο άνθρωπος στερημένος από κάθε γνώση και χάνοντας τα υλικά μέσα της επιβίωσης του θα ξεσηκωθεί στη βάση του ενστίχτου της αυτοσυντήρησης. Πως θα οργανωθεί η κοινωνία από αυτούς που θα επιβιώσουν της καταστροφής ; Οι εναπομείναντες θα οργανωθούν εθελοντικά σε κομμούνες, όποιος δεν είναι «εθελοντής» θα χάσει τα υλικά μέσα της ύπαρξης τους , την συνοχή αυτής της ομοσπονδίας κομμούνων θα εξασφαλίζει η οργάνωση που ξέρει τα πάντα και είναι αόρατη. Τα παραπάνω   είναι πιστή αναπαραγωγή των έργων «Πρόγραμμα του Συνδέσμου Σοσιαλιστική Δημοκρατία» το πρόγραμμα της μυστικής οργάνωσης με την οποία ο Μπακούνιν προσπάθησε να ελέγξει ή να καταστρέψει την Α! Διεθνή και του έργου του Νετσάγιεφ «Επαναστατική Κατήχηση». Τα παραπάνω φυσικά δεν είναι γνωστά στις  φανερές αντιεξουσιαστικές οργανώσεις που όπως θα δούμε είναι στην ουσία μία.  Τα μέλη αυτών των οργανώσεων για να είναι άβουλα όργανα οποιουδήποτε στόχου πρέπει να τους κατασταλεί κάθε βαθμός ελευθερίας. Το κάθε απλό μέλος ελέγχει τον διπλανό του για την εφαρμογή αυτών κανόνων, κάθε απλή παραβίαση κάποιου κανόνα τον οδηγεί εμπρός στην συνέλευση που λειτουργεί ως «Ιερά Εξέταση». Το άτομο πρέπει να αποξενωθεί από οτιδήποτε τον οδηγεί στην ενότητα με τους άλλους και να θεωρεί πως μόνο μέσα από την οργάνωση υπάρχει. Έτσι πρώτα από όλα πρέπει να κατασταλεί ο ερωτισμός τουσ.. Ο ερωτισμός είναι εχθρός κάθε εξουσίας γιατί από αυτήν την ανθρώπινη εμπειρία προέρχονται οι ιδέες όπως αλληλεγγύη, ελευθερία και κάθε «θηλυκή» ιδέα που σε κάνει να εμπιστεύεσαι τον διπλανό σου είναι επιβολή και αστισμός στην γλώσσα τους λέγετε αντίθεση στον σεξισμό.

Να περάσω στην προβολή της δομής αυτής της οργάνωσης. Δεν υπάρχουν πολλές αντιεξουσιαστικές οργανώσεις αλλά μία. Λειτουργεί με την μορφή των τριών ομόκεντρων κύκλων. Τρεις οργανώσεις που η μια δεν έχει ιδέα για την ύπαρξη της άλλης εκτός φυσικά του εξωτερικού κύκλου που δεν είναι μυστικός. Στον εξωτερικό κύκλο ανήκουν όλες οι «αναρχικές» συνελεύσεις. Αυτές καθοδηγούνται από τον δεύτερο κύκλο, δεν είναι δύσκολο να ελέγχεις ανθρώπους που τους έχει κατασταλεί κάθε αυθορμητισμός. Εκτός από αυτό το καθήκον ο δεύτερος κύκλος παίζει σημαίνοντα ρόλο στο «επαναστατικό» σχέδιο που όπως είπα παραπάνω έχει την μορφή συνομωσίας. Το βασικό του καθήκον είναι να καταρτίσει μια λίστα έξη κατηγοριών προγραφών που θα προκαλέσουν κοινωνική κρίση. Οι απεργοί πείνας  είναι συγχρόνως δόκιμο μέλος του δεύτερου κύκλου και της πέμπτης κατηγορίας προγραφών, αυτών δηλαδή που πρέπει να τους εξωθήσουν στις πιο ακραίες ενέργειες που θα δημιουργήσουν κρίση. Ο  εσωτερικός κύκλος της οργάνωσης, η καθοδήγηση, θα πρέπει να αποτελείτε , σύμφωνα με το οργανόγραμμα της «επανάστασης»   από τρία το πολύ πέντε άτομα. Είναι σύμφωνα με τον Μπακούνιν «…η οργάνωση που ξέρει τα πάντα και είναι αόρατη….». Όταν λένε τα πάντα δεν το εννοούνε σχετικά, δεν υπάρχει καμιά πτυχή της ζωής αυτών των δυστυχισμένων  πλασμάτων που δεν ελέγχετε, εν αγνοία τους.  Η  διείσδυση των κρατικών  θεσμών ασφάλειας σε τέτοιου είδους οργανώσεις είναι πανεύκολη αρκεί ένα μέλος τους να μπεί στον εσωτερικό κύκλο της οργάνωσης. Αυτή είναι η αιτία που συλλαμβάνονται μερικά μέλη, για να επιβεβαιωθεί  ο «αντιεξουσιαστικός» ρόλος της οργάνωσης, χωρίς να την εξαρθρώνουν.

Το πρόβλημα της κοινωνίας φαίνεται άλυτο όχι μόνο λόγω της ανικανότητας της εξουσίας αλλά γιατί η κριτική που δέχεται είναι από χειρότερες θέσεις. Η  κινηματική κυριαρχία των αντιλήψεων του φασισμού και των αντιλήψεων αυτής της οργάνωσης κάνουν τον κόσμο χυδαιότερο ειδικά για αυτούς που θα ήθελαν να τον αμφισβητήσουν.

Η ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΣΤΗΝ ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ;;

Η  ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ  Σ

ΤΗΝ  ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ;;

Η ιστορία έχει διαψεύσει τον σύμβουλο των ηγεμόνων της Φλωρεντίας Νικολό Μακιαβέλι , πάντα τα μέσα αγίασαν τον σκοπό και όχι ο σκοπός τα μέσα. Κάθε σκοπός όταν μετατραπεί σε ηθικό κώδικα που πρέπει να επιβληθεί στους άλλους, οδήγησε  σε λουτρά αίματος.  Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια χώρα, επί παραδείγματι, που ήταν η ηθικοποίηση του στόχου του σοσιαλισμού,  υπήρξε  το μαρτυρολόγιο των εργατών.

 Έτσι πλέον, δεν έχει καμιά σημασία  αν είναι σωστά ή λάθος  τα αιτήματα του κινήματος  των Σκουριών Χαλκιδικής, αλλά η κατάσταση εμφυλίου πολέμου που έχει φέρει την Ανατολική με την Δυτική Χαλκιδική. Από την μια μεριά οι κάτοικοι της Ανατολικής Χαλκιδικής  που επί αιώνες ο βασικός τρόπος βιοπορισμού τους ήταν η εξόρυξη χρυσού. Είναι  το παλαιότερο και το πιο ιστορικό κομμάτι της εργατικής τάξης, μόνο στην περίοδο της κατοχής οι μεταλλωρύχοι περιέθαλψαν και έσωσαν του Εβραίους της Κατερίνης και των Σερρών και πόλους διωκόμενους αριστερούς από την εποχή του Μεταξά. Σήμερα η επένδυση της Εταιρίας «Ελληνικός Χρυσός» φιλοδοξεί να εξασφαλίσει 5000 θέσεις εργασίας, άρα να λύσει το πρόβλημα της απασχόλησης επί χρόνια για τους κατοίκους του συγκεκριμένου Δήμου. Οι μεταλλωρύχοι  δεν είχαν ποτέ αίτημα να πάρει την συγκριμένη επένδυση η εν λόγω εταιρία, αλλά να δουλέψουν μετά την πρώτη θετική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας  για την επένδυση.

Από την άλλη το κίνημα των Σκουριών που σε αυτό συμμετέχουν οι κάτοικοι της Δυτικής Χαλκιδικής  και εκατοντάδες ακτιβιστές   από όλη την Μακεδονία και όχι μόνο. Το συγκεκριμένο κίνημα  ξεκινώντας από ένα θετικό αίτημα της μη καταστροφής του περιβάλλοντος από την εξόρυξη, μετατρέποντας  αυτό το σωστό αίτημα σε αυτοσκοπό,  έγινε ο βασικός παράγοντας του σημερινού προβλήματος. Από την πρώτη στιγμή το κίνημα των Σκουριών στράφηκε ενάντια στους μεταλλωρύχους και όχι μόνο στην εταιρία και την κυβέρνηση. Ο βασικότερος λόγος ήταν ο χαρακτήρας των μονοθεματικών κινημάτων που αδυνατούν να δουν οτιδήποτε πέρα του στόχου έτσι στο επίπεδο των αιτημάτων δεν έδιναν καμιά απάντηση για τις 5000 θέσεις εργασίας που θα έχαναν οι κάτοικοι της Ανατολικής Χαλκιδικής. Για να δικαιώνουν τα μέσα ένα κίνημα, πρέπει το κίνημα , να μπορεί να δει την πραγματικότητα και πάνω από το άμεσο του  συμφέρον. Πέρα από το επίπεδο των αιτημάτων και στο κινηματικό πεδίο στράφηκαν ενάντια στους μεταλλωρύχους  Προπηλακισμοί, βιαιοπραγίες, απειλές και στους ίδιους και στις οικογένειες τους, μερικές φορές οι μεταλλωρύχοι αναγκάστηκαν να μην αφήσουν τα παιδία τους να πάνε σχολείο, αποκλεισμός των χωρίων τους από μαινόμενα πλήθη. Το ποιο ενδεικτικό ήταν πως κάποιοι κουκουλοφόροι έκαψαν τα οχήματα της εταιρίας ,περιέλουσαν εργάτες με βενζίνη και με όπλα τους απειλούσαν ότι θα τους κάψουν, θυμίζοντας τον πιο σκοτεινό μεσαίωνα. Το πιο ενδεικτικό της όλης κατάστασης  είναι η σημειολογία των λέξεων, για μια κοινωνία  που το όνειρο ζωής  περιορίζεται σε μια θέση στο δημόσιο ή το μικρομάγαζο, το κίνημα των Σκουριών ονομάζετε κίνημα των κατοίκων, σαν να μη μένει κανείς στην Ανατολική Χαλκιδική. Ρατσισμός, κοινωνικός αυτοματισμός και αποκλεισμός  για τους μεταλλωρύχους ακόμα και από τον ΣΚΑΪ, θέλουν να υποβάλουν ότι το κίνημα των Σκουριών υπερασπίζετε   το δίκαιο. Έχουμε ένα επικίνδυνο κίνημα που θυμίζει τις πιο σκοτεινές στιγμές της ιστορίας του 20^ου αιώνα, όταν στο μεσοπόλεμο τα λαϊκά κινήματα κατάσφαξαν την εργατική τάξη  σε τέσσερεις επαναστάσεις και εξεγέρσεις ενώ αργότερα όταν στην οικονομική κρίση τα αφεντικά δεν τους εξασφάλισαν   την ιδιοκτησία μετατράπηκαν σε  φασιστικό κίνημα. Το κίνημα εκτός από την αντίθεση στην επένδυση εξέφρασε και μίσος ενάντια στους μεταλλωρύχους.

Ας έρθουμε στα γεγονότα από τις 4 έως 7 του Απρίλη στην Χαλκιδική.  Μετά από ένα μεγάλο διάστημα σχετικής ηρεμίας στις 3Μάτρτη οι μεταλλωρύχοι κάνουν κινητοποίηση έξω από το Υπουργείο Ανάπτυξης διεκδικώντας το δικαίωμα στην εργασία και την εφαρμογή του νόμου μια και το Συμβούλιο της Επικρατεί ας   τρείς φορές είχε αποφανθεί ότι η επένδυση μπορεί να προχωρήσει και ανακοίνωσαν μια σειρά κινητοποιήσεων μεταξύ των οποίων και την κινητοποίηση στην Χαλκιδική στις 4 Απρίλη. Μερικές  μέρες πριν την κινητοποίηση το κίνημα των Σκουριών  συγκάλεσε αντισυγκέντρωση  την ίδια ημερομηνία στο ίδιο μέρος. Να υπογραμμίσουμε εδώ  ότι η επένδυση  με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να γίνει. Το κίνημα των Σκουριών  δεν θα διαδήλωνε και δεν θα αγωνιζόταν για να μην γίνει η επένδυση και να μην προχωρήσει την εξόρυξη η εταιρία, αλλά για να απαγορέψει στους μεταλλωρύχους το δικαίωμα να διεκδικήσουν μια θέση εργασίας. Το κίνημα ξεκίνησε  όχι ανταλλαγή συνθημάτων  αλλά πετροπόλεμο ενάντια στους μεταλλωρύχους τα Μ.Α.Τ προσπάθησαν να τους χωρίσουν και έτσι είχαμε τα χειρότερα επεισόδια σε εκείνη την περιοχή.  Η κοινωνία μας δεν φτάνει τα προβλήματα που έχει ήρθε να προστεθεί η εμφυλιοπολεμική     κατάσταση στην Χαλκιδική.

Ο ατομικισμός  που κυριάρχησε στην κοινωνία μας σαν αποτέλεσμα της προ κρίσης σιγουριάς φαίνεται  να μην είναι καθόλου καλός σύμβουλος στον καιρό της κρίσης. Για να βρούμε  διέξοδο πρέπει επιτέλους να μπορέσουμε να δούμε τον κόσμο σαν σύνολο πάνω από τα ατομικά μας συμφέροντα.  

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

https://youtu.be/57e4u9Ya7fs