Η ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

                                                                    

Στο μακρύ διάστημα της απουσίας  του περιοδικού μας, μεσολάβησαν, σημαντικές επέτειοι και εθνικές εορτές, μια από αυτές ήταν και η επέτειος του Πολυτεχνείου, ποτέ δεν καταλάβαμε αν είναι η όχι εθνική εορτή. Στην συνέχεια θα παραθέσουμε ένα κείμενο του Β.Ραφαιλίδη παρμένο από την LIFO και δημοσιευμένο στο tvxs(Ανεξάρτητη ενημέρωση).

«Ο Βασίλης Ραφαηλίδης για το Πολυτεχνείο και την αντίσταση κατά της Χούντας»

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Γιώργο, καλοκάγαθο αστυφύλακα μιας κάποιας ηλικίας που έπαιρνε σύνταξη σε λίγο. Απʼ αυτόν μαθαίναμε στο κρατητήριο, όπου οι εφημερίδες απαγορεύονταν αυστηρά, τα σημαντικά Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Γιώργο, έναν διεθνή γεγονότα. Αυτός ήταν που μας πληροφόρησε για το θάνατο του Γκεβάρα, για τον οποίο, άλλωστε, με δυσκολία έκρυβε το θαυμασμό του. Φυσικά, όλα αυτά μας ταʼλεγε εμπιστευτικά, σχεδόν συνωμοτικά.

Ωστόσο, δεν έκανε ποτέ κουβέντα για τη χούντα και τα σχετικά με τον πάνω κόσμο, των ζώντων ελλήνων. Αυτών που ακόμα δεν ήξεραν τίποτα για τη μεγάλη ευκαιρία που θα τους προσέφερε το Πολυτεχνείο αργότερα, ώστε να νοιώσουν κι αυτοί λιγάκι αντιφασίστες, χαμένοι μέσα στη μεγάλη μάζα των δημοκρατών που πολιορκούσαν το Πολυτεχνείο.

Το μεγάλο πλήθος παρέχει ασφάλεια. Όσους κι αν συλλάβουν, όσους κι αν σκοτώσουν, ξέρεις πως οι πιθανότητες να σου συμβεί κακό είναι περίπου ίσες με τις πιθανότητες να κερδίσεις τον πρώτο λαχνό του λαχείου. Ρισκάρεις λοιπόν, σχεδόν εκ του ασφαλούς κι έτσι ανέξοδα αποχτάς το δικαίωμα να παριστάνεις τον αντιστασιακό. Πού ήταν όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι όταν τους είχαμε ανάγκη; Μα, περίμεναν να ξεθυμάνει η χολέρα που λέγεται χούντα για να βγουν από το καβούκι, αυτοί οι καλοί νοικοκυραίοι.

Ο λαός της Αθήνας έβλεπε την χούντα να καταρρέει από τα ίδια της τα ανομήματα και μπήκε στον εύκολο αγώνα, έτσι για την τιμή των όπλων, που λέμε, και ίσα-ίσα για να λέμε πως την χούντα την έριξε ο λαός, τη στιγμή που και οι κότες ξέρουν εκείνο που καμώνονται πως δεν ξέρουν τα μουλάρια, ότι δηλαδή η χούντα έπεσε γιατί σάπισε.Γιατί, λοιπόν, σκοτώνονται να μαζέψουν τα σάπια φρούτα που κάθε χρόνο πέφτουν κάτω από το δέντρο του Πολυτεχνείου οι όψιμοι αντιστασιακοί; Και, βέβαια, δεν αναφέρομαι εδώ στους έτσι κι αλλιώς ζωηρούς έφηβους που, με κάθε ευκαιρία, το παίζουν επαναστάτες…ή περίπου.

Ένας κόμπος κάθεται στο λαιμό μου κάθε φορά που περνώ έξω από το Πολυτεχνείο. Το μπουντρούμι της Ασφάλειας στην οδό Μπουμπουλίνας βρίσκεται πίσω από το Πολυτεχνείο. Κι όσοι πέρασαν από εκεί, δεν νομίζω πως θα ήταν δυνατό να έχουν διάθεση να συνεορτάσουν με τους πανηγυριώτες της 17ης Νοέμβρη. Εκεί μπροστά μας ξεφόρτωσαν για να μας παν στη σήμανση, λίγο πιο κάτω, στα Χαυτεία. Από την Ασφάλεια μέχρι το Πολυτεχνείο, η απόσταση είναι δυο βήματα. Κι ωστόσο μας φόρτωσαν στην κλούβα για να μας ξεφορτώσουν λίγο παρακάτω. Ίσως δεν ήθελαν να βλέπουν οι περαστικοί πως από την Ασφάλεια βγαίνουν πολιτικοί κρατούμενοι δεμένοι με χειροπέδες, σαν εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.

Ευτυχώς, να λες, που ήμουν δεμένος με τον Περικλή Κοροβέση –πάντα με τον Περικλή θα με δένουν από δω και πέρα σε κάθε μετακίνηση. Ίσως γιατί στην πρεμιέρα ήμασταν πολύ καλοί σαν ζευγάρι κωμικών. Ασουλούπωτοι και οι δύο, άνθρωποι με χιούμορ και οι δύο, προσφέραμε θέαμα υψηλής ποιότητας στο εθνικό θέατρο του παραλόγου. Μας μεταφέρουν την άλλη μέρα από την οδό Μπουμπουλίνας στην οδό Ρεθύμνης, εκεί κοντά, προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Σε ένα νεοκλασικό της συμφοράς, ήταν οι κοιτώνες των αστυφυλάκων που υπηρετούσαν στην Ασφάλεια. Ήταν σκοτάδι πίσσα εκεί μέσα. Από πουθενά δεν έμπαινε φως και πουθενά δεν άναβε φως. Καμιά εικοσαριά ανθρώπους, μας αδειάζουν στον καινούργιο μας τάφο. Δεν έχω ιδέα, κανείς δεν θα ήταν δυνατό να έχει ιδέα, πόσες μέρες μείναμε εκεί. Ούτε ρολόι, ούτε φως, ούτε ώρες ύπνου, ούτε ώρες ξύπνιου. Προσπαθούσαμε να μετρήσουμε το χρόνο με το κατούρημα. Δύο κατουρήματα, μια μέρα. Το φαΐ, οι μανάδες συνέχιζαν να το πηγαίνουν στην Μπουμπουλίνας. Στη Ρεθύμνης ήμασταν ινκόγκνιτο. Κανείς δεν ήξερε πως υπάρχει κρατητήριο, παρεκκλήσιο το λέγαμε, στην οδό Ρεθύμνης. Όλοι γνώριζαν τον μητροπολιτικό ναό της οδού Μπουμπουλίνας, κι εκεί πήγαιναν τις προσφορές τους.

Και οι διάκονοι του εθνικού συμφέροντος, όπως λέμε στην Ελλάδα το ιδιωτικό συμφέρον, μετέφεραν τον άρτον ημών τον επιούσιον ιεροκρυφίως στο παρεκκλήσιον, όπου και κοινωνούσαμε των αχράντων μυστηρίων των σωτήρων του έθνους. Ανοίγαμε τα τάπερ στα τυφλά, κι ό,τι άρπαζαν τα δάχτυλα, τούτο το πανάρχαιο πηρούνι που είναι δυνατό να λειτουργήσει και σα μαχαίρι. Κεφτέδες, φώναζε ο ένας τυφλοπόντικας. Κοτόπουλο έλεγε από δίπλα ο άλλος τυφλοπόντικας. Ήταν το παιχνίδι μας. Κι ο Περικλής Κοροβέσης να λέει ανέκδοτα και να μη σώνει ποτέ.

Βρισκόμουν από την πρώτη μέρα της δικτατορίας στον προθάλαμο της κόλασης και ήδη είχα αρχίσει να εξοικειώνομαι σιγά-σιγά με την ιδέα ενός θανάτου διά τυφεκισμού. Εκείνους τους πρώτους μήνες της αναγέννησης του φοίνικα από τις παλιές του στάχτες, που ξέμειναν από άλλους καιρούς, κανείς δεν ήξερε πως θα εξελιχτούν τα πράγματα.

Οι αντιστασιακοί σε ένα χρόνο, όταν θα γίνει φανερό πως η χούντα είναι της πλάκας, θα πληθύνουν πολύ. Εύκολα αντιστέκεται κανείς όταν ξέρει πως τουλάχιστον η ζωή του δεν κινδυνεύει. Όμως, εμείς είχαμε αρχίσει την αντίσταση κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα, χωρίς να νοιαστούμε και πολύ για τις συνέπειες της στράτευσής μας. Δεν ήμασταν μέλη της «Δημοκρατικής Άμυνας» που πάρα πολύ όψιμα αποφάσισαν να αντισταθούν κι αυτοί στη χούντα, κυρίως δια συνεδριάσεων.

Ήμασταν νέοι κομμουνιστές, που μπορεί να μην είχαμε ακόμα ιδιαίτερα αναπτυγμένη την πολιτική μας συνείδηση, πάντως συνείδηση του κινδύνου είχαμε. Το γεγονός πως τα ιδανικά μας αργότερα θα στραπατσαριστούν κι εδώ στην Ελλάδα, όπως παντού, απʼτους χυδαίους γραφειοκράτες, δεν μειώνει την αξία της στράτευσής μας σε έναν αγώνα που όχι μόνο δεν γινόταν για τα προσωπικά μας συμφέροντα, αλλά τα έβλαπτε στα σίγουρα.

Είχα μπει στο αγώνα κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα της δικτατορίας. Αλλά στα μετά την πτώση της χούντας χρόνια δεν πήγα να γραφτώ στο σύλλογο των αντιστασιακών, για να μπορέσω να εξαργυρώσω σε κάποιο δημόσιο ταμείο τη μικρή, την ελάχιστη προσφορά μου στον αγώνα κατά της νέας παραλλαγής του παλιού φασισμού. Ούτε δέχτηκα να γραφτώ στην ΕΣΗΕΑ, το επαγγελματικό μου σωματείο, ως αντιστασιακός. Ούτε πήγα να εξαγοράσω τα εφτά χρόνια της δικτατορίας για να μου αναγνωριστούν ως συντάξιμα.

Κι όταν κάποτε απόχτησα τα από το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ προβλεπόμενα τυπικά προσόντα και πήγα να γραφτώ στο επαγγελματικό μου σωματείο, με απέρριψαν ως στερούμενο… ουσιαστικών προσόντων. Πέντε χρόνια απέρριπταν συνεχώς την αίτησή μου. Φαίνεται πως ούτε μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια κατάφερα να αποκτήσω ουσιαστικά προσόντα ως δημοσιογράφος. Και ξέρετε ποιοι αντέδρασαν περισσότερο στην εγγραφή μου; Αυτοί που γράφτηκαν ως αντιστασιακοί!

Για μένα, η πιο σημαντική πράξη ήταν το ότι μπόρεσα και αντιστάθηκα στον πειρασμό να εξαργυρώσω καθʼοιονδήποτε τρόπο τη στράτευσή μου στον αγώνα κατά της χούντας. Κι ακόμα, το ότι πέτυχα την εγγραφή μου στην ΕΣΗΕΑ με δικαστική απόφαση. Ήμουν ο πρώτος δημοσιογράφος που εγγραφόταν στο επαγγελματικό του σωματείο με δικαστική απόφαση. Και η νομολογία που δημιουργήθηκε άνοιξε το δρόμο για πολλούς συναδέλφους. Δεν έχει σημασία που έχασα εφτά συντάξιμα χρόνια. Κέρδισα την αξιοπρέπειά μου. Άλλωστε από αξιοπρέπεια μάλλον παρά για λόγους ιδεολογικούς στρατεύτηκα στον αγώνα κατά της χούντας.

Πάντα έλεγα πως, ναι μεν είμαι κομμουνιστής, αλλά ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως από κομμουνιστής σκέτα είμαι επιπροσθέτως και καλός κομμουνιστής. Άλλωστε ένας ρεβιζιονιστής από πεποίθηση, όπως εγώ, ποτέ δεν θα μπορούσε να γίνει καλός κομμουνιστής. Εν πάση περιπτώσει, ήμουν και παραμένω ένας ελεύθερος σκοπευτής, που πάει με αυτούς που τον έχουν ανάγκη, και όχι με εκείνους που τους έχει ανάγκη για να τη βολέψει. Στρατεύτηκα με το κομμουνιστικό ΠΑΜ όχι γιατί με επιστράτευσε το κόμμα, αλλά γιατί έτσι έκρινα σκόπιμο.

Όπως και να΄ναι, το καλοκαίρι του 1968 είμαι ελεύθερος, ύστερα από δέκα μήνες φυλακή. Εντάξει, ήμουν ελεύθερος, αλλά τι να την κάνω την ελευθερία χωρίς δουλειά, χωρίς τους φίλους που είχαν σκορπίσει εδώ και κει στην Ευρώπη, στα νησιά και στις φυλακές; Το πρώτο που σκέφτηκα ύστερα από μια εβδομάδα ελεύθερου βίου ήταν να κάνω κάτι κατεπειγόντως ώστε να ξαναμπώ φυλακή, ή έστω εξορία. Το σκέφτηκα μεν σοβαρά, όμως ήταν αδύνατο να έχω επαφή με κάποια αντιστασιακή οργάνωση. Αφενός γιατί οι αντιστασιακές οργανώσεις είχαν ήδη μετακομίσει στο εξωτερικό για να κάνουν από κει τουριστική αντίσταση εκ του ασφαλούς, και αφετέρου διότι ήμουν ήδη σεσημασμένος, και οι συνωμοτικοί κανόνες λεν να μην πλησιάζεις τους σεσημασμένους.

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας. Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απʼτην ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απʼτο εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.

Ακούστε τώρα και τον Γιώργο Σεφέρη στο περίφημο κείμενο του κατά της χούντας , γραμμένο το Μάρτιο του 1969 . Του χρειάστηκαν δυο χρόνια για να αποφασίσει  να μιλήσει , λίγο πριν πεθάνει : « Είναι μια κατάσταση ( η χούντα) που όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές με πόνο και μόχθο πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στο έλος , μέσα στα τελματωμένα νερά. Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου..”   Γιατί κύριε ;  Είναι στάση πνευματικού ανθρώπου αυτή; “Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα πολιτικό δεσμό και μπορώ να πω χωρίς φόβο και πάθος : Βλέπω μπροστά μου το γκρεμό που μας οδηγεί η καταπίεση.Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει . Είναι εθνική επιταγή…”   Σύμφωνοι , σεβαστέ μου , μεγάλε ποιητή.Όμως και οι δικτάτορες για εθνική επιταγή μιλούν .

Ποιες από τις δυο εθνικές επιταγές είναι η σωστή ; Σας βεβαιώ καμία . Η δικτατορία δεν είναι λύση . Όμως ούτε η μεγαλόστομη αοριστολογία ενός σπουδαίου ποιητή που συνήθισε να κρύβεται πίσω απ` την αμφισημία της ποίησης είναι λύση .   Πάντως ο Σεφέρης μίλησε . Ο Ελύτης δε μίλησε. Πάρα πολλοί δε μίλησαν.

Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, γνωστός και ως «πίθηκος», ήταν πολύ άτυχος. Διορίστηκε πρωθυπουργός την 8η Οκτωβρίου 1973, και ενάμιση μήνα μετά την ορκωμοσία του, εκδηλώνεται η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ήρθε στην εξουσία υποτίθεται για να εκτονώσει την κατάσταση και να κατασιγάσει τα πάθη μετά την εξέγερση της Νομικής αλλά τα πάθη φούντωσαν εντελώς απροσδόκητα στο Πολυτεχνείο από την 14η Νοεμβρίου 1973 που αρχίζει η κατάληψη, μέχρι τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή της 17ης Νοεμβρίου, που τα τανκς θα σπάσουν την πόρτα και θα καταστείλουν την αυθόρμητη, αυτοκαθοδηγούμενη και ακαθοδήγητη από τα κόμματα φοιτητική εξέγερση.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα. Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν κινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος.

Το «έπος» δημιούργησε εντελώς κατά λάθος μια «ηρωίδα», τη Μαρία Δαμανάκη, της οποίας ο ηρωισμός συνίσταται στην εκφώνηση -από το ραδιόφωνο των φοιτητών- των συνθημάτων και των ανακοινώσεων της συντονιστικής επιτροπής.

Πάντως πολλοί είχαν την ευκαιρία να βάλουν υποψηφιότητα για πολιτικοί εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο. Για τον Μίμη Ανδρουλάκη, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα, ηγετικά στελέχη της εξέγερσης, ο δρόμος προς τη Βουλή, την πολιτική σκηνή, το πολιτικό παρασκήνιο και την εν γένει ελληνική πολιτική αθλιότητα, ξεκινάει από κει.

Δεν πήγα ποτέ στο Πολυτεχνείο, ούτε μέσα ούτε έξω, ούτε τότε ούτε αργότερα. Δεν πήρα ποτέ μέρος στις προσκοπικές τελετές και τις ηλίθιες πορείες κατά την ημέρα της «επετείου του Πολυτεχνείου» τούτο το μεγάλο συλλογικό άλλοθι για την ηθική ανεπάρκεια ενός ολόκληρου λαού.

Πρόκειται για ένα πολύ βολικό άλλοθι, που το οικειοποιήθηκαν όσοι νοιώθουν την ανάγκη να ξεπλύνουν την ντροπή για την απέραντη δειλία τους επί έξι ολόκληρα χρόνια.

Πηγές:

Βασίλη Ραφαηλίδη, Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο, σελ.397-401, 402,408-9,419-20,444. Βασίλη Ραφαηλίδη, Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους 1830-1974, σελ.419,436-437.

«ΑΣ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΟΥΝ» Μερικές σκέψεις για την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ

            

Τι είναι άραγε αυτή η φράση,  ειπωμένη από τον   Στάλιν, για την προέλαση των Ναζί στις πρώτες μέρες του πολέμου, ένας ευσεβής πόθος κάποιων που θεωρούν πως μπορούμε να επιδιώκουμε να ζούμε καλύτερα ή ένα ειρωνικό σχόλιο της ζωής, που μας λέει , ότι  τίποτα δεν αλλάζει;

 Σε αυτές τις εκλογές τα κόμματα που εκφράζουν την πολιτική συντήρηση, με τον πιο ακραίο τρόπο, πήραν το 56% των ψήφων. Από την μια μεριά η Ν.Δ,  που παρ’ ότι πήρε μέτρα ενάντια στον οπαδό της- πελάτη, δεν αποστασιοποιήθηκε πλήρως από την κυρίαρχη μορφή εξουσίας και διατήρησε δεσμούς με τον κρατικό μηχανισμό. Από την άλλη πλευρά Ο ΣΥΡΙΖΑ που υποτάχθηκε πολιτικά στην ιδεολογία των ΑΝ.ΕΛ και εκφράζει το πιο αντιδραστικό κομμάτι της κυρίαρχης εξουσιαστικής δομής. Τα ακόμα πιο συντηρητικά κόμματα διατήρησαν τις δυνάμεις τους. Ενώ αυτά που ψέλλισαν για μεταρρύθμιση του κράτους  ηττήθηκαν. 

 Στο βαθμό που αναφερόμαστε σον ΣΥΡΙΖΑ, να τονίσουμε, ότι η δημιουργία ενός αστικού κράτους δικαίου, θα έπρεπε να είναι σύμφωνα με τις δεδηλωμένες αρχές του, ένα σημαντικό μέρος του προγράμματος του. Μόνο όταν η θέση του πολίτη στην κοινωνία δεν εξαρτάται από την ένταξη του σε κάποιο εξουσιαστικό θεσμό όπως κόμμα, συνδικάτο, ομάδα οικονομικών ,οικογενειακών συμφερόντων , μπορεί να δοθεί λύση στο βασικό κοινωνικό πρόβλημα της μισθωτής εργασίας, με τρόπο που είναι αποτελεσματικός, δίκαιος και στα πλαίσια της συνολικής κοινωνικής λύσης. Από την άλλη μεριά, είναι ο μοναδικός τρόπος, για την δίκαια κατανομή των βαρών. Να πούμε σε αυτό το σημείο πως όλα αυτά ισχύουν μόνο σχετικά γιατί η πλήρη εφαρμογή τους  έχει σαν προϋπόθεση την ισοτιμία , που υπάρχει μόνο στην ισότητα, ως αφορά την «κατοχή»  του κοινωνικού πλούτου.  Η αναφορά μας σε κόμματα και συνδικάτα, έχει να κάνει , πως στην Ελληνική τους εκδοχή λειτουργούν ως φυλετικές ομάδες, χωρίς δηλαδή η πολιτική τους να αφορά το σύνολο της κοινωνίας, αλλά τα μέλη τους. Η πιο συντηρητική πλευρά του κατεστημένου χρησιμοποιεί, το μίσος ενάντια στην  Ε.Ε,  στο παλαιό πολιτικό κατεστημένο και την αποδοχή από την πλειοψηφία του λαού της  προ κρίσης κρατικής δομής, για να αποδείξουν ότι η μεταρρύθμιση του κράτους είναι κάτι κακό. Ακόμα και αν η μεταρρύθμιση  του κράτους με την προαναφερθείσα αριστερή μορφή, μπορεί να είναι συγκυριακός στόχος των δανειστών για να πάρουν τα λεφτά τους, είναι από την άλλη μεριά ο μοναδικός τρόπος για να βελτιωθεί η ζωής  και να απαλλαγούμε  από την κηδεμονία τους . Σε αυτό το σημείο, να πούμε για την Ν.Δ,  ότι από τα μέσα του 19^ου  αιώνα δεν υπάρχει ελεύθερη αγορά και στον καπιταλισμό, κυρίαρχο ρόλο παίζουν οι κρατικές ρυθμίσεις και μια χώρα σαν την Ελλάδα δεν μπορεί να έχει τόσο μικρό κρατικό τομέα όσο  επαγγέλλονται. Το παραπάνω και η προσήλωση της Ν.Δ στην παλιά  της  πολιτική και οργανωτική  δομή, είναι η αιτία της κρίσης της, παρ’ ότι  η μη συμμετοχή της στην κυβέρνηση, θα έπρεπε  να είναι  η πιο σημαντική της παρακαταθήκη, για την επιστροφή στην εξουσία και την πολιτική της αναγέννηση.

 Τα κριτήρια ψήφου, από το 2012, είναι βασική δυο. Πρώτα το μίσος ενάντια στα παλαιά κόμματα εξουσίας, που όχι μόνο δεν μοιράζουν χρήμα αλλά και πήραν σκληρά μέτρα ενάντια στον ψηφοφόρο-πελάτη. Τέτοιο μίσος που πρέπει να αποχωρήσουν τουλάχιστον δυο γενεές στελεχών για να ανακτήσουν τον ρόλο τους. Από την άλλη μεριά ότι η ατομική επιβίωση, κάτω από οποιουσδήποτε όρους, εξαρτάτε από την υποταγή στους νέους διαχειριστές της εξουσίας. Να πούμε σε αυτό το σημείο, ότι η έννοια της εξουσίας, δεν έχει το ορθολογικό περιεχόμενο που έχει στην δύση που οι ρόλοι είναι σαφέστεροι. Αλλά έχει το Οθωμανικό περιεχόμενο. Η Οθωμανική αυτοκρατορία ενώ θα έπρεπε να καταρρεύσει τον 17^ο αιώνα , λόγω της άναρχης κρατικής της συγκρότησης , διατηρήθηκε, ακόμα, για δυο περίπου αιώνες. Η αιτία ήταν ότι η εξουσία υπήρξε διασπασμένη σε εκατοντάδες μορφές εξουσίας, τοπικού κυρίως χαρακτήρα. Έτσι και στην σύγχρονη Ελλάδα, εξουσία δεν είναι μόνο η κεντρική κυβέρνηση και η οικονομική εξουσία, ντόπια ή ξένη, αλλά και οι τοπικές αρχές, οι οργανώσεις των κομμάτων και οι τοπικοί τους παράγοντες, οι τοπικοί μαζικοί φορείς και κινήματα, η οικογένεια και οι διαπροσωπικές σχέσεις. Η σχέση και η ένταξη σε αυτές τις μορφές εξουσίας, εξασφάλιζε την επιβίωση. Οι  τελευταίες εκλογές έδηξαν, ότι η απαξίωση της ζωής μπορεί να γίνει αποδεχτή. Αυτές οι  δομές εξουσίας , μπορεί στην πράξη να λειτουργούν ανταγωνιστικά, αλλά ενώνονται ενάντια σε κάθε μεταρρύθμιση, που προσπαθεί να δει την κοινωνία ως σύνολο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα έχει απόλυτα  αυτήν την μορφή, ήταν μια ένωση 12 παντελώς διαφορετικών κομμάτων, που λειτουργούν ανταγωνιστικά ως τον βαθμό της εχθρότητας , αλλά είναι αρκούντως ενωμένα όταν πρόκειται  για την πολιτική τους επιβίωση. Δεν είναι λοιπόν απορροίας άξιο, πως από την μια πλευρά μια όσο τον δυνατόν μικρή συντεχνία να ανατρέπει κυβερνητικές επιλογές, ενώ από την άλλη η μέχρις στιγμής αποδοχή του ΣΥΡΙΖΑ που θα εφαρμόσει μέτρα τις ίδιας τουλάχιστον σκληρότητας με τους προηγούμενος. Δέχεται, ο λαός, τον ΣΥΡΙΖΑ σαν τον πολιτικό εκείνο φορέα που παραμένει κατ’ εικόνα και ομοίωση του. Μια άλλη ζωντανή μορφή, του Οθωμανικού μας παρελθόντος, είναι ότι οποιαδήποτε αλλαγή πρέπει να θυμίζει το ένδοξο παρελθόν, δηλαδή την πιο κρυφή και κατά συνέπεια πιο δυνατή έκφραση του ατομικού μας συμφέροντος. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και η ΛΑ.Ε, είναι λάτρης του ανατολίτικου πολιτισμού φτάνοντας ακόμα και στο μίσος ενάντια στην μισθωτή εργασία, ενώ είναι ο πιο ακραιφνής θιασώτης του Σοβιετικού μοντέλου, που θα επιβληθεί με τις μεθόδους του Στάλιν ή της αναρχοαυτονομίας,  δηλαδή με τον Μακιαβελισμό και τον Ιησουιτισμού. Ευτυχώς δεν έχουν την δύναμη να επιβάλουν τέτοιες λύσεις.

 Αν η ζωή ήταν μόνο, ιδεοληψία, ηθική, φαντασιακό, στρουθοκαμηλισμός και δεν υπήρχε στην γη άλλη χώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κυβερνούσε 1000 χρόνια πριν και μετά την ίδρυση του. Δυστυχώς για αυτόν οι δανειστές, θα του επιβάλουν με τον πιο αδυσώπητο ,απόλυτο και αδιαπραγμάτευτο τρόπο, να εφαρμόσει τα πιο ακραία μέτρα ενάντια σε αυτούς που τον στηρίζουν. Από ότι δείχνουν τα πράγματα, η πλήρης απαξίωση της ζωής μας η ανασφάλεια και η ταύτιση στην συνείδηση μας όλων των πολιτικών χώρων καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ κλινικά νεκρό παρ’ ότι ακόμα δεν του το έχουν ανακοινώσει.

   

Πόσο θα περπατήσουν οι νεκροί; Όσο σύντομος είναι ο δρόμος τόσο το καλύτερο. Όσο γρήγορα αποσαθρωθεί το πολιτικό κατεστημένο, τόσο γρήγορα θα αποτάξουμε το Οθωμανικό μας παρελθόν και ίσως να δημιουργήσουμε ένα αστικό κράτος δικαίου που είναι ο μοναδικός τρόπος ανάταξης της κοινωνίας μας και πάνω από όλα της βασικής κοινωνικής σχέσης, αυτή της μισθωτής εργασίας.

Καρικατούρες ανθρώπων και Μεξικάνικα συγκροτήματα. 1

Καρικατούρες ανθρώπων και Μεξικάνικα συγκροτήματα 1

  Του Ευτύχη Πιτσικουλάκη

Τι στιγμή που ο ήλιος του μεσονυχτίου διώχνει το λυκόφως  της πολικής νύχτας, έχεις μπροστά  σου το πιο φωτεινό γαλάζιο που μπορεί να δώσει ο ουρανός.  Όταν βρίσκεσαι μπροστά σε θαύματα της φύσης πάει το μυαλό σου στην πηγή την έννοιας της ομορφιάς, την θηλυκότητα.

.  

Δυστυχώς, οι πολυαγαπημένες μου Τράπεζες, έπαψαν να χρηματοδοτούν τις περιηγήσεις μου. Μόνο το λιμάνι των Χανίων το καλοκαίρι σαν χωνευτήρι ανθρώπων, λαών , πολιτισμών μπορεί να σου προσφέρει τέτοιες συγκινήσεις. Μια τέτοια βραδιά  έμελε να είναι η 3^η Αυγούστου. Απέναντι από την πιάτσα των αμαξών , στο Μουσείο, στο Ενετικό λιμάνι, εξασφαλίζει τον βιοπορισμό του, κατασκευάζοντας πορτρέτα καρικατούρες, ο φίλος μου ο Γρηγόρης. Ένα πορτρέτο, σε 5 λεπτά για 10 ευρώ, είναι το σήμα του καταστήματος. Τι τον έκανε να επιλέξει αυτό το είδος ζωγραφικής, πως πίστευε ότι θα έχει πελάτες; Είναι βέβαια και γελοιογράφος, σίγουρα όμως υπάρχει μέσα του κάποια κρυφή φλέβα  που τον κάνει να παραποιεί ακριβώς  εκείνα  τα χαρακτηριστικά και με τέτοιο τρόπο, ώστε το πορτρέτο να είναι πραγματικό ψυχογράφημα του εικονιζόμενου. Κανονικό παρατηρητήριο ανθρώπινης συμπεριφοράς. Άνδρες, που κρυφά από αυτές , δίνουν φωτογραφίες, των ερωμένων τους  πιστεύοντας, ενδιαφέρον πως, ότι μια καρικατούρα  θα βοηθήσει το ερωτικό παιχνίδι. Ζευγαράκια , που θέλουν να αποτυπωθούν  μαζί, να δώσουν μια σκωπτική εκδοχή  του δεσμού τους. Ακόμα και δίδυμοι.  Η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή είναι η απόφαση, συνήθως από το πορτρέτο φαίνεται πως επιμένει πιο πολύ ο πιο θερμός της ερωτικής σχέσης. Μόλις καθίσει, η γυναίκα πρώτη, τεχνική του Γρηγόρη, τότε το εργαστήρι του γίνεται κέντρο συρροής κόσμου. Φίλοι των ζωγραφικών μοντέλων, περίεργοι, κάποιοι που φέρνουν πονηρά τον ερωτικό τους σύντροφο, δείχνοντας αυτούς που είχαν το θάρρος , να δουν στο χαρτί, την καρικατούρα της σχέσης τους. Φυσικά πολύ ενδιαφέροντα πρόσωπα, είναι ενδεικτικό χαρακτήρα, να διακωμωδείς την προσπάθεια  να γνωρίσεις τον ερωτικό σου σύντροφο τόσο λίγο όσο λίγο γνωρίζεις τον εαυτό σου.  Η πιο μαζική και ενδιαφέρουσα περίπτωση ζευγαριού μοντέλων, ήταν  ένα νεαρό ζευγάρι Σουηδών, οι πιο τρελοί Σκανδιναβοί. Φυσικά έγινε πανζουρλισμός από θεατές, οι φάτσες των μοντέλων, οι κινήσεις και το αυτοσαρκαστικό ταπεραμέντο τους, τραβούσε σαν μαγνήτης. Αν ο Γρηγόρης, θέλει να γελοιογραφήσει, κάποιο παιδικό βιβλίο, πρέπει να τους έχει πρότυπα. Δεν έφτανε το ερωτικό παιχνίδι , τα περιπαίχτηκα  πειράγματα μεταξύ τους, όλη την νύχτα περνούσαν, θέλοντας να διαπιστώσουν, ίσως, αν υπήρχαν και γελοιότερες φυσιογνωμίες ερωτευμένων. Να σημειώσουμε την περίεργη απαίτηση της  γυναίκας ενός  νεαρού  αντρογύνου Κυπρίων , που όταν ο Γρηγόρης ζωγράφισε  πάνω από τα κεφάλια τους δυο καρδιές, αυτή του είπε να ζωγραφίσει και μια ακόμα για το παιδί τους.  Τελικά οι καρικατούρες δεν είναι μόνο ρομαντικό όπλο εραστών , αλλά και όπλο γυναικείας  επιβολής.

Η νύχτα, όμως, είχε πάρει απόφαση να έχει και εξωτικό χρώμα. Το εξωτικό χρώμα έμελε να το δώσει ένα Μεξικάνικο μουσικοχορευτικό συγκρότημα. Άνδρες  ντυμένοι με την επίσημη μαύρη στολή βακέρο  με ασημί γαρνιτούρες  στο πλάι και με τεράστια σομπρέρος, κρατώντας βιολιά, τρομπέτες πάντσο, και ένα περίεργο τεράστιο πάντσο χωρίς τάστα και με χορδές σαν λεπτά  σχοινία, την κιθαρόλα. Γυναίκες ντυμένες με τα ροζ, μωβ και κίτρινα χρώματα των Αζτέκων , με χρυσαφί γόβες. Τι θαυμάσια εκδοχή της ανθρώπινης φύσης, ήταν Ινδιάνοι, Αζτέκοι, Μεξικάνοι, Ισπανοί, ούτε οι ίδιοι, ίσως , να μην μπορούσαν να απαντήσουν, το βέβαιο είναι ότι η θηλυκή φύση, στα πρόσωπα των γυναικών του συγκροτήματος , έβρισκε μερικές από τις καλύτερες εκπροσώπους. Μελαχρινές σχεδόν μαύρες, με μογγολικά και ινδιάνικα χαρακτηριστικά  και με σκέρτσο νεαρών, ευγενικής καταγωγής  δεσποινίδων ας πούμε από το Σέργουντ του Νιούκαστλ της βόρειας  Αγγλίας. Σου κοβόταν η ανάσα και κάτι ζεστό και ωραίο κυλούσε μέσα σου, μια  επαναθεμελίωση του ωραίου και του ανθρώπινου. Πριν την παράσταση, φωτογραφιζόταν, σαν παιδία στο παλιό λιμάνι,  έστελναν τις φωτογραφίες  από τα κινητά στην μακρινή τους χώρα. Σε κάτι τέτοια, φαίνεται  με πιο εκπληκτικό τρόπο, πόσο  η παγκοσμιοποίηση μας ενώνει και έχει κάνει τον κόσμο γειτονιά. Ανέβηκαν στην σκηνή, πίσω από το μουσείο , που έχει στήσει ο Δήμος και άρχισε η σύντομη ξενάγηση σε ένα Μεξικάνικο πανηγύρι, ας πούμε από την Τσιουάουα των παιδικών μου αναγνωσμάτων. Τα δυο πρώτα θέματα της μουσικοχορευτικής παράστασης  αφορούσαν την αιώνια  μάχη  του αρσενικού και θηλυκού για ένωση και τον  γάμο. Ένα κυνηγητό επί  της σκηνής με αποτυχία στο πρώτο θέμα και την επιτυχία στο δεύτερο. Ακολούθησε ο χορός των βακέρος, μια επίδειξη δεξιοτεχνίας στο λάσο, στους  μεθυστικός ρυθμούς της Λάτιν μουσικής από τον επικεφαλή του συγκροτήματος. Τα άγρια άλογα στην  χώρα του δύσκολα θα ξέφυγαν από την άκρη του  λάσου του. Ακλουθήσανε  δύο ακόμα  θέματα από τις χαρμόσυνες  θρησκευτικές τελετές της ανάστασης. Δυστυχώς εδώ ήταν η τελευταία στιγμή  του  ταξιδιού  στο εξωτικό.

 Μια μικρή συζήτηση με τον επικεφαλή του συγκροτήματος, επρόκειτο στην πραγματικότητα για δυο οικογένειες  με όλα τα μέλη τους επί  της σκηνής, είχαν  έρθει για 5 τραγούδια, έφτασαν στα Χανιά στις 9 και θα έφευγαν μετά την παράσταση για κάποιο άλλο μέρος της Ευρώπης, αποχαιρετισμός  παντοτινός;  Ελπίζω όχι. Μετά από μισή ώρα του ξανασυνάντησαν, έξω από το OCTAPOUS, με τα καθημερινά τους ρούχα, τι εκπληκτικά διαφορετικό και συγχρόνως  όμοιο είναι το θαύμα που αποκαλούμε άνθρωπο

ΟΙ ΞΕΡΟΛΙΘΙΕΣ 1

ΟΙ ΞΕΡΟΛΙΘΙΕΣ 1

Οι πεζούλες ,οι «αιμασιές» των αρχαίων, αποτελούν χαρακτηριστικό  γνώρισμα του ημιορεινού τοπίου. Είναι η πιο απλή, η πιο εντυπωσιακή και η πιο σοφή επέμβαση στο περιβάλλον. Δημιουργούν γόνιμη καλλιεργήσιμη  γη, προστατεύουν το έδαφος από την διάβρωση και αποτελούν καταφύγιο της άγριας ζωής.

Στην Κρήτη δεν υπάρχει ορεινή ή ημιορεινή περιοχή χωρίς πεζούλες. Δεν έχουν, βέβαια, την πυκνότητα των Κυκλαδίτικων, κρύβουν όμως ,τον ίδιο ανθρώπινο μόχθο. Πόσες πλαγιές θα ήταν άγονες αν δεν βρισκόταν χέρια να χτίσουν τάφρους και να σχηματίσουν μικρές επίπεδες επιφάνειες  άλλοτε για να καλλιεργήσουν ελιές και αμπέλια και άλλοτε να σπείρουν δημητριακά ;

Οι απλές ξερολιθικές  κατασκευές, που ο τεχνολογικός μας πολιτισμός τις περιφρόνησε, μαρτυρούν την προσπάθεια των αγροτών να εξανθρωπίσουν το χώρο, να δαμάσουν την φύση.

Η ΣΥΜΠΥΚΝΩΜΕΝΗ ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΞΕΡΟΛΙΘΙΑΣ

Η περιβαλλοντική σημασία των αναβαθμίδων(πεζούλες)είναι τεράστια. Αρκεί να σκεφτούμε πως θα ήταν το νησιώτικο  τοπίο ,αλλά και το τοπίο των ορεινών περιοχών χωρίς αυτές. Θα ήταν σκληρό, άγονο, αφιλόξενο με απότομες κλίσεις, χωρίς καλλιέργειες, αφού δεν θα υπήρχαν επίπεδες εκτάσεις και εδάφη για καλλιέργεια. Επομένως η επιβίωση σε αυτό το περιβάλλον θα ήταν δύσκολη αν όχι αδύνατη.

Είναι γνωστό και στους ανθρώπους που ζουν σε αναβαθμισμένες  περιοχές, αλλά και στους ειδικούς , ότι οι ταπεινές πεζούλες συγκρατούν τα νερά της βροχής και αποτρέπου πλημμυρικά  φαινόμενα. Τα νερά ποτίζουν τη γη, εμπλουτίζουν τους υπόγειους υδροφορείς, τροφοδοτούν τις πηγές, δίνουν ζωή ακόμη  και στην άγρια  βλάστηση. Το νερό μένει πάνω στα διαδοχικά επίπεδα και διαφεύγει από τις ξερολιθιές με ομαλή ροή χωρίς να παρασύρει  το έδαφος, ,συμβάλλοντας έτσι στην αποτροπή της καταστροφικής διάβρωσης των εδαφών. Διαφορετικά όλο το γόνιμο χώμα θα παρασυρόταν στη θάλλασα.

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΞΕΡΟΛΙΘΙΩΝ

Κοιτάζοντας κάποιο ελληνικό νησί από την θάλασσα βλέπει κανείς το θαυμαστό σύνολο που δημιούργησε η φύση και άνθρωπος. Οι πεζούλες ξεκινούν από την ακροθαλασσιά και φτάνουν έως τα βουνά. Ανάμεσα  στις πέτρες βλέπεις καθαρά το θαύμα της ζωής, το τοπίο πρασινίζει.. ελιές , αμυγδαλιές, αμπέλια, συκιές, αχλαδιές, όλος ο πλούτος της ελληνικής φύσης. Δεν χρειάζεται  όμως  πολύ να καταλάβει κανείς πως αυτή η μακραίωνη ιστορία βρίσκεται κάπου στο τέλος της. Ελάχιστες ξερολιθιές χτίζονται σήμερα, ελάχιστες επισκευάζονται ενώ η κατασκευή νέων καλλιεργήσιμων λουρίδων γης στα επικλινή εδάφη μας αποτελεί εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο.  Οι αλλαγές στην νησιωτική οικονομία, η ανάγκη για μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις είναι οι βασικές αιτίες για αυτήν την καταστροφή. . τα μικρά χωράφια άρχησαν να μετατρέπονται σε «οικόπεδα» για σπίτια, ξενοδοχεία και άλλες τουριστικές εκμεταλλεύσεις. Ο αγροτικός χώρος άρχισε να αλλάζει χαρακτήρα, να συρρικνώνεται, να ρημάζει και οι μικρές αστικές ζώνες άρχισαν να επεκτείνονται εκεί που κάποτε καλλιεργούσαν σιτάρι κριθάρι φάβα. Έτσι άρχησε να γράφεται το τέλος μιας εντυπωσιακής ιστορίας που η αρχή της τοποθετείται στα προϊστορικά χρόνια.

ΟΙ ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΕΖΟΎΛΕΣ ΣΤΑ ΣΦΑΚΙΑ

Όπως θα περιμέναμε στην πιο απομονωμένη επαρχία του νομού μας έχουμε τις πιο αρχαίες πεζούλες και ξερολιθιές. Οι περισσότερες πεζούλες χρονολογούνται στα χρόνια της Ενετοκρατίας(1211- 1669) και της Τουρκοκρατίας(1669-1889). Όμως οι  μελέτες (S.PRICE  και L.NIXON)  δείχνουν , ότι πολλές από τις πεζούλες στα Σφακιά, είναι αρχαίες.

Βορειοδυτικά της χερσονήσου Φοίνικα- Λουτρού οι πεζούλες στις απότομες πλαγιές στηρίζουν αρχαία ελαιόδεντρα. Ένα από αυτά έχει διάμετρο 4,5 μέτρα γεγονός ιδιαίτερα  σημαντικό , αφού  το δένδρο αναπτύσσεται αργά λόγω του ότι βρίσκεται σε άγονο περιβάλλον. Υπολογίζουν ότι φυτεύτηκε είτε στα Ελληνιστικά είτε στα Ρωμαϊκά χρόνια.

\

Στην Ανώπολη, στη θέση μιας αρχαίας πόλης της δυτικής Κρήτης, οι πεζούλες χτίστηκαν πάνω στα ερείπια.. μερικές από αυτές περιέχουν προϊστορικά όστρακα, κυρίως στα γεμίσματα , πίσω από τις ξερολιθιές. Άλλες μπορούν να χρονολογηθούν στα ύστερα Ρωμαϊκά χρόνια. Παρακολουθώντας  το παράδειγμα της αρχαίας Χώρας μέσα στο φαράγγι της Σαμαριάς, οι μελετητές πιστεύουν  ότι υπάρχουν πεζούλες που χρησημοποιήθηκαν από τους ανθρώπους οι οποίοι εγκατέλειψαν αυτήν την περιοχή στα ύστερα ρωμαϊκά  ή πρωϊμαμα βυζαντινά χρόνια.

Κοντά στο Χωριό Κομητάδες οι πεζούλες στηρίζουν ελαιόδεντρα  άνω των 500 χρονών. Στον οικισμό Βρασκάς   οι ελιές των αναβαθμίδων έχουν φυτευτεί ανάμεσα στο 1400-και το 1500μ.χ. Στον Προφήτη Ηλία Σφακίων δυο ελιές με δικές τους πεζούλες έχουν ηλικία 600-700 ετών.