| ||||||||||||
Νέα συνάντηση είχε νωρίς το μεσημέρι αντιπροσωπεία των ιδιοκτητών ταξί με τον υπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Γιάννη Ραγκούση, χωρίς ωστόσο να υπάρξει αποτέλεσμα.
| Advertiser Link |
| |||||||||||||||||||
| |
|
Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 1-8 -2011.
ΔΙΒΑΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΣΗΜΕΡΑ
Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία η απόφαση της Αρχής για την καταπολέμηση του μαύρου χρήματος που μπλόκαρε λογαριασμούς και περιουσιακά στοιχεία του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη (βασικού μετόχου της Proton Bank) και άλλων επτά -τέως- εκτελεστικών μελών του Δ.Σ. της τράπεζας.
Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010, ο Λεωνίδας Κύρκος διοργάνωσε δείπνο στην «Αίγλη» του Ζαππείου. Προσκεκλημένοι, πολλοί από την πολιτική, την τέχνη και ορισμένοι επιχειρηματίες. Αριστερά: Σε πρώτο πλάνο ο Θ. Πάγκαλος χαιρετά τον τιμώμενο. Σε δεύτερο πλάνο ο Λ. Λαυρεντιάδης με στελέχη της Αριστεράς. Ούτε στην Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) μπορεί να ένιωσαν έκπληξη από το περιεχόμενο του πορίσματος που έλαβαν για συναλλαγές του μεγαλομετόχου και τους υποχρέωσε την Παρασκευή να ξηλώσουν τη μισή διοίκηση της Proton και να ορίσουν τοποτηρητή. Στην Τράπεζα της Ελλάδος άλλωστε είχαν φθάσει από τις 2 Μαρτίου 2010 στοιχεία που έχρηζαν περαιτέρω διευκρινίσεων για τις ακριβείς πηγές προέλευσης των χρηματικών μέσων με τα οποία ο κ. Λ. Λαυρεντιάδης απέκτησε τον έλεγχο της Proton Bank.
Εξαγορά
Στις 30/12/2009 ο κ. Λαυρεντιάδης εξαγόρασε από την Τράπεζα Πειραιώς το 31,31% της Proton Bank καταβάλλοντας 70,5 εκατ. ευρώ και τον Φεβρουάριο του 2010 επαναγόρασε τη Νεοχημική αντί 149 εκατ. ευρώ.
Η ΤτΕ έκανε έλεγχο και στις δύο συναλλαγές, προφανώς διευκρίνισε ό,τι δεν έκριναν ως απολύτως ευκρινές οι δύο ελεγκτές και έδωσε το «πράσινο φως» στα τέλη Μαρτίου του 2010.
Ομως, λίγους μήνες μετά την έγκριση της εξαγοράς της Proton (το καλοκαίρι του 2010), βρήκε και πάλι μπροστά της τις περίπλοκες διαδρομές χρήματος μεταξύ των εταιρειών του Ομίλου Λαυρεντιάδη.
Αυτή τη φορά με μορφή ενός δρομολογίου εκατομμυρίων ευρώ που κινούνταν από εταιρεία σε εταιρεία Λαυρεντιάδη και κάποια -51 εκατ. ευρώ λέει η Αρχή- υπεξαιρέθηκαν και κρύφτηκαν. Κάποιος τελικός δικαιούχος ή εξουσιοδοτημένος έκανε μεγάλες αναλήψεις σε μετρητά.
«Συμπερασματικά»
Στις 2/3/2010 οι ελεγκτές της ΤτΕ έγραφαν ότι το τίμημα για την απόκτηση της Proton «καταβλήθηκε διαμέσου διαφόρων τραπεζών και εταιρειών του ομίλου και συμπερασματικά φαίνεται ότι πηγή προέλευσης του τιμήματος αποτελούν τα δάνεια».
Οι ίδιοι γράφουν επίσης ότι: «...Οι λογαριασμοί του Λ.Λ. στις τράπεζες συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με λογαριασμούς των εταιρειών Blue Island Properties. Dall, WGR Worldwide, WGR Global, WGR Universal, ELFE, Alapis και ΒΦΛ.
Μεταξύ των λογαριασμών των ανωτέρω προσώπων γίνεται διακίνηση μεγάλων ποσών, χωρίς προφανή σκοπό, με σκοπό να καθίσταται δυσχερής η αντιστοίχιση των πραγματικών εκροών με τις εισροές».
Τώρα όλα τα «δυσχερή»... τα βρήκαν μπροστά τους.
Αντικανονικές πράξεις
Η μεν ΤτΕ βρίσκει σύμφωνα με πληροφορίες αντικανονικές πράξεις διακίνησης ποσών, η δε Αρχή για το μαύρο χρήμα συνεχίζει τον έλεγχο, που επεκτείνεται σε συναλλαγές του Λ. Λαυρεντιάδη μέσω των εταιρειών του και σε συναλλαγές με άλλες τράπεζες (πιστώτριες).
Η ΤτΕ μέχρι αργά χθες το βράδυ δεν είχε εκδώσει κάποια σχετική με το ζήτημα ανακοίνωση και διακινούνταν μόνο «δηλώσεις κύκλων της», παρά την ευαίσθητη συγκυρία για την αξιοπιστία των τραπεζών έναντι των πελατών τους, παρά τους υπαινιγμούς στη δήλωση του κ. Λαυρεντιάδη ότι τον αντιμάχονται άνομα κλαδικά συμφέροντα και παρά το ότι η κοινή γνώμη επιθυμεί να μάθει αν η Κεντρική Τράπεζα επιτέλεσε το ρόλο της.
Τανισκίδης
Μέχρι στιγμής, η ΤτΕ, όπως τουλάχιστον προκύπτει από την ανάγνωση των αρμοδιοτήτων των μελών του Δ.Σ., όπως αυτή ανακοινώθηκε την Παρασκευή, όρισε ως τοποτηρητή της τον Γ. Τανισκίδη.
Ο κ. Τανισκίδης είναι ο μόνος από το Δ.Σ. που έχει εκτελεστικές αρμοδιότητες, ενώ από τα μέχρι στιγμής δεδομένα:
1 Είναι άγνωστη η διάσταση του προβλήματος στην Proton Bank και αδιευκρίνιστο το ποιος υπεξαίρεσε, πόσα και με ποιον τρόπο.
2 Αν υπήρξαν κυκλικά δρομολόγια του ίδιου χρήματος εντός των εταιρειών του Ομίλου Λαυρεντιάδη με τρόπο που εξυπηρετούσε το μεγαλομέτοχο, αυτό ανοίγει άλλης τάξεως ζητήματα και
3 Δεν έχει προσδιοριστεί ακόμα αν το πρόβλημα επεκτείνεται και σε δάνεια που έδωσαν η Proton και άλλες τράπεζες στον Λ. Λαυρεντιάδη ή στις εταιρείες του. *
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ .ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ
Η πολιτιστική διάσταση της κρίσης
Ημερομηνία δημοσίευσης: 31/07/2011
ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΥ ΚΑΣΟΛΑ
Ερώτημα στοιχειώδους λογικής: Γιατί ενώ κανείς, εντός και εκτός Ελλάδας δεν πιστεύει ότι θα πετύχουν τα Μνημόνια, η κυβέρνηση προχώρησε, χωρίς καμιά αντίσταση, στην αποδοχή τους πατώντας πάνω σε εξακοσίους περίπου τραυματίες της Πλατείας Συντάγματος; Aκόμα πάνω και σε νεκρούς θα πατούσε προκειμένου, βάσει των όρων των Μνημονίων (δώστε μας γην και ύδωρ), να ξεπουληθεί η Ελλάδα, μετατρεπόμενη σε οικόπεδα με είλωτες τους Έλληνες;
Τίνων κέντρων, ντόπιων και ξένων, ή τίνος κέντρου βάζει την Ελλάδα στην υπηρεσία τους ο κ. Παπανδρέου, που λειτουργεί ωσάν πράκτοράς τους;
Από ποιο κέντρο λοιπόν (συντονιστικό ενδεχομένως όλων των άλλων) παίρνει εντολές η κυβέρνηση για να ξεπέσει πιο πολύ ο πιο ιστορικός λαός της οικουμένης;
Βάρβαροι, ανιστόρητοι, ανήθικοι, ανώμαλοι και νεκρόφιλοι, θέλουν να μην υφίσταται η Ελλάδα ως κυρίαρχη οντότητα. Ουσιαστικά και συμβολικά να μην υφίσταται η γλώσσα της: Ο θησαυρός της. Η κιβωτός των αξιών της.
Για τα αισχρά κέρδη των φιδιών -τραπεζών τους βούλονται να πάψει σιγά σιγά να υπάρχει η κοιτίδα του πιο πολύμορφου, του πιο αδογμάτιστου πολιτισμού στον κόσμο: Η Δημοκρατία πρώτα από όλα. Η μέγιστη αυτή επαναστατική πρόταση των Ελλήνων για τη διακυβέρνηση του κόσμου. Αυτή που κόμισε στον κόσμο την Ελευθερία, την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ύπαρξης, την ευθύνη, τη σκέψη, την παιδεία, την ομορφιά. Αξίες και ως αφετηρίες και ως πράξεις και ως μνήμες μέσα στους αρμούς του κόσμου.
Για τον πολιτισμό των Ελλήνων, και όχι μόνο, τα δισεκατομμύρια ευρώ ή δολάρια δεν είναι αξίες. Μέγιστη αξία ο άνθρωπος. Η ζωή του, η ελευθερία του, τα όνειρά του, η ομορφιά του. Και η πιο μέγιστη αξία η Μάνα -Γη που ενοικούμε.
Η πολιορκία της Ελλάδας σήμερα από τον καπιταλισμό, δεν είναι μόνο οικονομική. Πρωτίστως είναι πολιτιστική. Πολιορκία του πολιτισμού του κόσμου, κύριε ανελλήνιστε (και ενίοτε σε σπαργανική πνευματική ανάπτυξη) Γεωργάκη Παπανδρέου, με τους 154 βουλευτές σου. Που ούτε γνώμη, ούτε βούληση ούτε τιμή και φιλότιμο έχουν, καθήμενοι στις κουζίνες της εξουσίας για τα αποφάγια της. Και αν δεν ήταν ο παππούς σου κύριε Παπανδρέου λαοπλάνος (“Πιστεύομεν και εις την λαοκρατίαν”) και ο πατέρας σου αργότερα ο επίσης μέγας λαοπλάνος (“Τζοβόλα δώστα όλα”) εσύ θα ήσουν ένας Αμερικανός, τίποτα άλλο. Εσύ... λοιπόν θα σώσεις την Ελλάδα, τους Έλληνες; Ντροπή για μας. Ντροπή για τα παιδιά μας. Ντροπή για μας που πολλοί μας δεν κατεβαίνουμε μ' αυτά στις πλατείες. Όπως δεν κατεβήκαμε πάλι πολλοί από μας, δυστυχώς, στους δρόμους του Πολυτεχνείου με τους εικοσιπέντε (ή παραπάνω;) νεκρούς, που κανείς πια δεν τους μνημονεύει, αναζητώντας ύστερα τα παιδιά μας στα νεκροτομεία! Και φωνάζοντας μετά εκείνο το άθλιο σύνθημα της ήττας μας: “Δώστε τη χούντα στο λαό”. Να δώσουν τη χούντα στο λαό ποιοι; Αυτοί που την εξέθρεψαν; Οι “Σωτήρες” που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού; Και έχουν το πελώριο θράσος να μιλάνε, να μιλάνε, να μιλάνε, για τη σωτηρία της Ελλάδας για τον πατριωτισμό τους; Θέλοντας, ντε και καλά να μας... σώσουν με τα ρόπαλα και τα χημικά; Ποιος να μας σώσει; Ο Γιωργάκης με τα τρισβάρβαρα ελληνικά του; Ο Παπακωνσταντίνου το σκυλάκι της Ευρώπης; Ο Βενιζέλος ο πολλά βαρύς ρήτορας ανοησιών; Ο άρρωστος κι αυτός εξουσιομανής με τους 154 βουλευτές του μαζί και με τους “αντιμνημονιακούς” της δεξιάς; Και γιατί δεν μας έσωναν τόσα χρόνια; Αυτοί, αυτό που θέλουν είναι να τους σώσουμε εμείς. Και αλίμονο, αλίμονο είναι πολλοί ακόμα Έλληνες που θέλουν να τους σώσουν!
Αυτοί λοιπόν, τα δουλάκια του καπιταλιστικού φασισμού θα μας σώσουν;
Εγώ δεν ξέρω αν τα κέντρα της πλήρους υποδούλωσης των λαών, είναι ευρωπαϊκά, αμερικανικά, σιωνιστικά. Δεν ξέρω αν είναι πολλά, λίγα ή μόνο ένα κρυφό. (Ποιο κέντρο αλήθεια σκότωσε τον Κένεντι; Ποτέ δε μάθαμε τίποτα). Αυτό που ξέρω είναι πως για να μην κινδυνέψουν τα αισχρά συμφέροντα τους είναι πως θέλουν να εξαλείψουν τις εστίες πάσης αντίστασης όπου γης. Και εστία αντίστασης από πάντα, και ουσιαστικά και συμβολικά, είναι αυτή η μικρή μέγιστη Ελλάδα (και ας έχουν μουνουχίσει ένα μεγάλο μέρος του λαού της). Γι' αυτό με φωτιά και με σίδηρο, με ανεργία και φτώχεια πειραματιζόμενος ο καπιταλισμός με τις “αγορές” του την πολιορκεί. Γιατί από τη φύση του ο καπιταλισμός μισεί θανάσιμα τον ανθρώπινο πολιτισμό όπου γης. Και μισεί κυρίως την εποποιία του ελληνικού πολιτισμού. Τη μέγιστη κληρονομιά του κόσμου. Συνυφασμένος αυτός (“η δόξα του κόσμου” έλεγε ο Νεχρού) με τους πολιτισμούς και άλλων λαών στο διάβα των αιώνων. Στόχος του λοιπόν να τελειώνει με την Ελλάδα. Με ό,τι ουσιαστικό και με ό,τι συμβολικό νοηματοδοτεί αυτή για την ανθρωπότητα.
Με την ύπαρξη της Ελλάδας, τους αγώνες της για Δημοκρατία και ελευθερία και με τον ανέσπερο πυρφόρο πολιτισμό της ο κόσμος έχει αναφορά, έχει μπούσουλα. Έχει πατήματα. Έχει κρικέλια. Έχει τις βάσεις για να σκεφτεί, για να αναστοχαστεί, για να πράξει, να προχωρήσει. Κι αυτά τα πατήματα του πολιτισμού και δω και σε όλον τον κόσμο, πρέπει να τα σβήσει. Για να μην έχει η ανθρωπότητα μέλλον ούτε πίσω της, ούτε μπροστά της. Γιατί η ύπαρξη αυτή των πατημάτων γεννάει αγώνες και όνειρα για μια νέα, για μια άλλη νέα Αναγέννηση, που αλίμονο για το ανθρώπινο είδος, αν δεν έρθει.
Ο καπιταλισμός από τη φύση του αγαπάει τη βαρβαρότητα, τις καταστροφές. Από τη βαρβαρότητα και τις καταστροφές κερδίζει. Αγαπάει τον νεκρόφιλο πολιτισμό πλύσης εγκεφάλων που παράγει. Γιατί απ' αυτόν, την πλύση εγκεφάλων κερδίζει. Αγαπάει τους βίαιους θανάτους. Γιατί απ' αυτούς κερδίζει.
Ο καπιταλισμός ναι, είναι πανέξυπνος για να παίζουμε πάντα στα δικά του γήπεδα και όχι στα δικά μας με τους δικούς του κανόνες. Είναι ένα ελισσόμενο φίδι, αλλά είναι και τερατωδώς ηλίθιος. Γιατί καταστρέφει “χωρίς λύπη, χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ” τη Γη. Αυτόν τον πλανήτη, που μπορεί να μην υπάρχει άλλος κανένας σαν αυτόν πουθενά σ' όλο το Σύμπαν!
Είτε από γνώση λοιπόν, είτε από το ζωώδες ένστικτο του ο καπιταλισμός πειραματίζεται ( το έκανε κι άλλες φορές) πάνω στις αντοχές της Ελλάδας για μια παγκόσμια πολιορκία του κόσμου και των πολιτισμών του.
Και για μια άλλη φορά η ιστορία χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας για να σαλπίσει (το σαλπίζει ήδη στις πλατείες) το μεγάλο της ΟΧΙ και για τον εαυτό της και για τον κόσμο.
Και με το ΟΧΙ της αυτό στο τέλος δεν θα μείνει μόνη. Ένα τεράστιο κίνημα φιλελληνισμού θα ξαναγεννηθεί στον κόσμο στο όνομα της τιμής, της δικαιοσύνης της Ελευθερίας.
Ερώτημα στοιχειώδους λογικής: Γιατί ενώ κανείς, εντός και εκτός Ελλάδας δεν πιστεύει ότι θα πετύχουν τα Μνημόνια, η κυβέρνηση προχώρησε, χωρίς καμιά αντίσταση, στην αποδοχή τους πατώντας πάνω σε εξακοσίους περίπου τραυματίες της Πλατείας Συντάγματος; Aκόμα πάνω και σε νεκρούς θα πατούσε προκειμένου, βάσει των όρων των Μνημονίων (δώστε μας γην και ύδωρ), να ξεπουληθεί η Ελλάδα, μετατρεπόμενη σε οικόπεδα με είλωτες τους Έλληνες;
Τίνων κέντρων, ντόπιων και ξένων, ή τίνος κέντρου βάζει την Ελλάδα στην υπηρεσία τους ο κ. Παπανδρέου, που λειτουργεί ωσάν πράκτοράς τους;
Από ποιο κέντρο λοιπόν (συντονιστικό ενδεχομένως όλων των άλλων) παίρνει εντολές η κυβέρνηση για να ξεπέσει πιο πολύ ο πιο ιστορικός λαός της οικουμένης;
Βάρβαροι, ανιστόρητοι, ανήθικοι, ανώμαλοι και νεκρόφιλοι, θέλουν να μην υφίσταται η Ελλάδα ως κυρίαρχη οντότητα. Ουσιαστικά και συμβολικά να μην υφίσταται η γλώσσα της: Ο θησαυρός της. Η κιβωτός των αξιών της.
Για τα αισχρά κέρδη των φιδιών -τραπεζών τους βούλονται να πάψει σιγά σιγά να υπάρχει η κοιτίδα του πιο πολύμορφου, του πιο αδογμάτιστου πολιτισμού στον κόσμο: Η Δημοκρατία πρώτα από όλα. Η μέγιστη αυτή επαναστατική πρόταση των Ελλήνων για τη διακυβέρνηση του κόσμου. Αυτή που κόμισε στον κόσμο την Ελευθερία, την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ύπαρξης, την ευθύνη, τη σκέψη, την παιδεία, την ομορφιά. Αξίες και ως αφετηρίες και ως πράξεις και ως μνήμες μέσα στους αρμούς του κόσμου.
Για τον πολιτισμό των Ελλήνων, και όχι μόνο, τα δισεκατομμύρια ευρώ ή δολάρια δεν είναι αξίες. Μέγιστη αξία ο άνθρωπος. Η ζωή του, η ελευθερία του, τα όνειρά του, η ομορφιά του. Και η πιο μέγιστη αξία η Μάνα -Γη που ενοικούμε.
Η πολιορκία της Ελλάδας σήμερα από τον καπιταλισμό, δεν είναι μόνο οικονομική. Πρωτίστως είναι πολιτιστική. Πολιορκία του πολιτισμού του κόσμου, κύριε ανελλήνιστε (και ενίοτε σε σπαργανική πνευματική ανάπτυξη) Γεωργάκη Παπανδρέου, με τους 154 βουλευτές σου. Που ούτε γνώμη, ούτε βούληση ούτε τιμή και φιλότιμο έχουν, καθήμενοι στις κουζίνες της εξουσίας για τα αποφάγια της. Και αν δεν ήταν ο παππούς σου κύριε Παπανδρέου λαοπλάνος (“Πιστεύομεν και εις την λαοκρατίαν”) και ο πατέρας σου αργότερα ο επίσης μέγας λαοπλάνος (“Τζοβόλα δώστα όλα”) εσύ θα ήσουν ένας Αμερικανός, τίποτα άλλο. Εσύ... λοιπόν θα σώσεις την Ελλάδα, τους Έλληνες; Ντροπή για μας. Ντροπή για τα παιδιά μας. Ντροπή για μας που πολλοί μας δεν κατεβαίνουμε μ' αυτά στις πλατείες. Όπως δεν κατεβήκαμε πάλι πολλοί από μας, δυστυχώς, στους δρόμους του Πολυτεχνείου με τους εικοσιπέντε (ή παραπάνω;) νεκρούς, που κανείς πια δεν τους μνημονεύει, αναζητώντας ύστερα τα παιδιά μας στα νεκροτομεία! Και φωνάζοντας μετά εκείνο το άθλιο σύνθημα της ήττας μας: “Δώστε τη χούντα στο λαό”. Να δώσουν τη χούντα στο λαό ποιοι; Αυτοί που την εξέθρεψαν; Οι “Σωτήρες” που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού; Και έχουν το πελώριο θράσος να μιλάνε, να μιλάνε, να μιλάνε, για τη σωτηρία της Ελλάδας για τον πατριωτισμό τους; Θέλοντας, ντε και καλά να μας... σώσουν με τα ρόπαλα και τα χημικά; Ποιος να μας σώσει; Ο Γιωργάκης με τα τρισβάρβαρα ελληνικά του; Ο Παπακωνσταντίνου το σκυλάκι της Ευρώπης; Ο Βενιζέλος ο πολλά βαρύς ρήτορας ανοησιών; Ο άρρωστος κι αυτός εξουσιομανής με τους 154 βουλευτές του μαζί και με τους “αντιμνημονιακούς” της δεξιάς; Και γιατί δεν μας έσωναν τόσα χρόνια; Αυτοί, αυτό που θέλουν είναι να τους σώσουμε εμείς. Και αλίμονο, αλίμονο είναι πολλοί ακόμα Έλληνες που θέλουν να τους σώσουν!
Αυτοί λοιπόν, τα δουλάκια του καπιταλιστικού φασισμού θα μας σώσουν;
Εγώ δεν ξέρω αν τα κέντρα της πλήρους υποδούλωσης των λαών, είναι ευρωπαϊκά, αμερικανικά, σιωνιστικά. Δεν ξέρω αν είναι πολλά, λίγα ή μόνο ένα κρυφό. (Ποιο κέντρο αλήθεια σκότωσε τον Κένεντι; Ποτέ δε μάθαμε τίποτα). Αυτό που ξέρω είναι πως για να μην κινδυνέψουν τα αισχρά συμφέροντα τους είναι πως θέλουν να εξαλείψουν τις εστίες πάσης αντίστασης όπου γης. Και εστία αντίστασης από πάντα, και ουσιαστικά και συμβολικά, είναι αυτή η μικρή μέγιστη Ελλάδα (και ας έχουν μουνουχίσει ένα μεγάλο μέρος του λαού της). Γι' αυτό με φωτιά και με σίδηρο, με ανεργία και φτώχεια πειραματιζόμενος ο καπιταλισμός με τις “αγορές” του την πολιορκεί. Γιατί από τη φύση του ο καπιταλισμός μισεί θανάσιμα τον ανθρώπινο πολιτισμό όπου γης. Και μισεί κυρίως την εποποιία του ελληνικού πολιτισμού. Τη μέγιστη κληρονομιά του κόσμου. Συνυφασμένος αυτός (“η δόξα του κόσμου” έλεγε ο Νεχρού) με τους πολιτισμούς και άλλων λαών στο διάβα των αιώνων. Στόχος του λοιπόν να τελειώνει με την Ελλάδα. Με ό,τι ουσιαστικό και με ό,τι συμβολικό νοηματοδοτεί αυτή για την ανθρωπότητα.
Με την ύπαρξη της Ελλάδας, τους αγώνες της για Δημοκρατία και ελευθερία και με τον ανέσπερο πυρφόρο πολιτισμό της ο κόσμος έχει αναφορά, έχει μπούσουλα. Έχει πατήματα. Έχει κρικέλια. Έχει τις βάσεις για να σκεφτεί, για να αναστοχαστεί, για να πράξει, να προχωρήσει. Κι αυτά τα πατήματα του πολιτισμού και δω και σε όλον τον κόσμο, πρέπει να τα σβήσει. Για να μην έχει η ανθρωπότητα μέλλον ούτε πίσω της, ούτε μπροστά της. Γιατί η ύπαρξη αυτή των πατημάτων γεννάει αγώνες και όνειρα για μια νέα, για μια άλλη νέα Αναγέννηση, που αλίμονο για το ανθρώπινο είδος, αν δεν έρθει.
Ο καπιταλισμός από τη φύση του αγαπάει τη βαρβαρότητα, τις καταστροφές. Από τη βαρβαρότητα και τις καταστροφές κερδίζει. Αγαπάει τον νεκρόφιλο πολιτισμό πλύσης εγκεφάλων που παράγει. Γιατί απ' αυτόν, την πλύση εγκεφάλων κερδίζει. Αγαπάει τους βίαιους θανάτους. Γιατί απ' αυτούς κερδίζει.
Ο καπιταλισμός ναι, είναι πανέξυπνος για να παίζουμε πάντα στα δικά του γήπεδα και όχι στα δικά μας με τους δικούς του κανόνες. Είναι ένα ελισσόμενο φίδι, αλλά είναι και τερατωδώς ηλίθιος. Γιατί καταστρέφει “χωρίς λύπη, χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ” τη Γη. Αυτόν τον πλανήτη, που μπορεί να μην υπάρχει άλλος κανένας σαν αυτόν πουθενά σ' όλο το Σύμπαν!
Είτε από γνώση λοιπόν, είτε από το ζωώδες ένστικτο του ο καπιταλισμός πειραματίζεται ( το έκανε κι άλλες φορές) πάνω στις αντοχές της Ελλάδας για μια παγκόσμια πολιορκία του κόσμου και των πολιτισμών του.
Και για μια άλλη φορά η ιστορία χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας για να σαλπίσει (το σαλπίζει ήδη στις πλατείες) το μεγάλο της ΟΧΙ και για τον εαυτό της και για τον κόσμο.
Και με το ΟΧΙ της αυτό στο τέλος δεν θα μείνει μόνη. Ένα τεράστιο κίνημα φιλελληνισμού θα ξαναγεννηθεί στον κόσμο στο όνομα της τιμής, της δικαιοσύνης της Ελευθερίας.
ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ
Η ιατρική που ασχολείται με της επαγγελματικές ασθένειες "ιδρύθηκε" στις χώρες που ονομάστηκαν
σοσιαλιστικές στα μέσα της δεκαετίας του 1920
ενώ στην δύση ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας
σαν προϊόν των εργατικών αγώνων στο Βέλγιο
και την Βρετανία. Στην δύση βρισκόμαστε στην
περίοδο του μεγάλου οικονομικού κραχ που ξε-
-κίνησε το 1929 στης Η.Π.Α μια περίοδο αντίστοι
-χη της σημερινής.Με κοινωνίες βέβαια που είχαν
πολύ περισσότερες δυνατότητες με τις σημερινές
τότε είχαμε τις ποιο σημαντικές εργατικές κατα-
-κτήσεις όπως η άδεια μετά αποδοχών.Από το την
δεκαετία του 1990 ξεκίνησε μια προσπάθεια" ανέ-
-ερεσης" των γνώσεων όπως και κατάργησης αυτού του κλάδου της ιατρικής σαν ξεχωριστής πανεπη-
-στημιακής έδρας.Σκοπός να μην μπορούν να οριστούν οι επαγγελματικές ασθένειες έτσι ώστε οι εργοδότες να μην παίρνουν μέτρα προστασίας και επίσης να μην καταβάλουν τυχόν αποζημιώσεις στους εραζόμενους.
freatio
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ. 31-7 -2011. Επαγγελματικες ασθενειες
31-Ιούλη 2011 |  |
ΕΡΓΑΤΙΚΑ
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ
Πλήρως εκτεθειμένοι οι εργαζόμενοι στους βλαπτικούς παράγοντες
Ερευνα του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης φανερώνει πως οι συνθήκες εργασίας στην Ευρώπη κάθε άλλο παρά βελτιώνονται
 Motion Team |
- Κάθε χρόνο 2,3 εκατ. άνδρες και γυναίκες πεθαίνουν από εργατικά ατυχήματα (360.000) και επαγγελματικές ασθένειες (1.950.000).
- Οι επικίνδυνες ουσίες προκαλούν περίπου 651.000 θανάτους - κυρίως στον αναπτυσσόμενο κόσμο, αλλά όχι μόνο. Αυτός ο αριθμός είναι πολύ υποτιμημένος, αφού σε πολλές χώρες τα συστήματα υποβολής στοιχείων και αναγγελίας είναι ανεπαρκή.
- Οι επαγγελματικές ασθένειες των πνευμόνων, στα μεταλλεία και στις σχετικές βιομηχανίες, οι οποίες προκύπτουν από την έκθεση σε αμίαντο, άνθρακα και πυρίτιο, αποτελούν έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους σε όλες τις χώρες. Μόνο από την έκθεση σε αμίαντο προκαλούνται το χρόνο πάνω από 100.000 θάνατοι, ενώ ο αριθμός αυτός αυξάνει κάθε χρόνο.
Μύθος η βελτίωση των συνθηκών δουλειάς στην ΕΕ
 Eurokinissi |
Τα στοιχεία της 5ηςΠανευρωπαϊκής Ερευνας του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης φανερώνουν πως οι συνθήκες εργασίας στην Ευρώπη κάθε άλλο παρά βελτιώνονται. Αντίθετα παραμένουν και αυξάνουν οι παράγοντες - εντατικοποίηση, ελαστικές μορφές εργασίας, έκθεση σε βλαπτικές ουσίες και παράγοντες - που απειλούν τη ζωή και την υγεία των εργαζομένων. Σύμφωνα με την έρευνα, το εργατικό δυναμικό της ΕΕ των «27» αγγίζει τα 235 εκατομμύρια και τα ευρήματα για το 2010 είναι τα εξής:
Το ίδιο εκτεθειμένοι σε βλαπτικούς παράγοντες
«Οι Ευρωπαίοι εργάτες παραμένουν το ίδιο εκτεθειμένοι όπως πριν από 20 χρόνια στους φυσικούς κινδύνους», αναφέρει η έρευνα. Για παράδειγμα, σε ποσοστό 33%, 75,5 εκατ. εργαζόμενοι κουβαλούν βαριά φορτία τουλάχιστον για το 1/4 του εργάσιμου χρόνου τους, ενώ το 23%, 54 εκατ. εργαζόμενοι, είναι εκτεθειμένοι σε δονήσεις. Περίπου οι μισοί εργαζόμενοι της Ευρώπης (108 εκατ., το 46%) εργάζονται σε κουραστική ή επίπονη εργασία τουλάχιστον για το 1/4 του εργάσιμου χρόνου τους. Πολύ περισσότερο, οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις χεριών ή ποδιών αποτελούν βασικό χαρακτηριστικό της δουλειάς περισσότερων Ευρωπαίων απ' ό,τι 10 χρόνια πριν. Τα ποσοστά ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες διαφέρουν. Για παράδειγμα, το 33% των ανδρών και το 10% των γυναικών είναι σταθερά εκτεθειμένοι σε δονήσεις. Το 42% των ανδρών και το 24% των γυναικών κουβαλούν βαριά φορτία. Το 13% των γυναικών, αλλά μόλις το 5% των ανδρών κουβαλούν ανθρώπους ως μέρος της εργασίας τους. Το 48% των ανδρών και το 45% των γυναικών εργάζονται σε επίπονες εργασίες και το 64% των ανδρών και το 63% των γυναικών κάνουν επαναλαμβανόμενες κινήσεις των χεριών ή των ποδιών.Επίσης η εργασία παρουσιάζει και άλλους βλαπτικούς παράγοντες, όπως ο θόρυβος, πολύ χαμηλές ή υψηλές θερμοκρασίες, επαφή με παθογόνα υλικά, τα οποία μπορεί να προκαλέσουν ασθένεια.
Το 2010 σχεδόν το 30% των εργαζομένων της Ευρώπης, 70,5 εκατ. εργαζόμενοι, ήταν εκτεθειμένοι σε υψηλό θόρυβο τουλάχιστον για το 1/4 του εργάσιμου χρόνου τους. Το ποσοστό ήταν το ίδιο δέκα χρόνια πριν. Στο μεταξύ το 15% των εργαζομένων, 35,25 εκατ. εργαζόμενοι είτε εισπνέουν καπνό, αναθυμιάσεις, σκόνη, είτε χειρίζονται επικίνδυνα χημικά προϊόντα, πάλι ο ίδιος αριθμός με το 2000. Το 11% των εργαζομένων, 25,85 εκατ. εργαζόμενοι, χειρίζονται λοιμώδη υλικά, ενώ το 2005 ήταν το 9% των εργαζομένων. Επίσης το 23% των εργαζομένων της ΕΕ των «15» είναι εκτεθειμένοι σε χαμηλές θερμοκρασίες, ίδιο ποσοστό με το 1995.
Εντατικοποίηση και μεγαλύτερος εργάσιμος βίος
«Η εντατικοποίηση της εργασίας έχει αυξηθεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τις τελευταίες δύο δεκαετίες», προκύπτει από την έρευνα. Για τους περισσότερους εργαζόμενους της ΕΕ των «27» (67%, δηλαδή για 157,45 εκατ. εργαζόμενους) ο αυξημένος ρυθμός εργασίας έχει να κάνει με τις μεγαλύτερες απαιτήσεις των εργοδοτών, την πίεση του χρόνου κλπ. Για το 18% των Ευρωπαίων εργαζομένων η αύξηση του ρυθμού εργασίας σχετίζεται με την αυτόματη ταχύτητα μιας μηχανής.Περισσότερα χρόνια στη δουλειά. Το ποσοστό των ανθρώπων από 50-64 ετών που δουλεύουν ανήλθε το 2009 στο 56%, από 49% που ήταν το 2000. Η παράταση του εργάσιμου βίου επιβαρύνει τη σωματική και ψυχική υγεία του εργαζόμενου, ενώ αυξάνει και τον κίνδυνο εργατικού ατυχήματος, καθώς με την πάροδο των χρόνων μειώνεται η συγκέντρωση, η αντοχή, τα αντανακλαστικά κλπ. Στο μεταξύ, σύμφωνα με το «Πράσινο Βιβλίο» της ΕΕ, σχεδιάζεται «η ηλικία συνταξιοδότησης αυτόματα να προσαρμοστεί στη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Η Επιτροπή εκτιμά ότι το 2060, οι Ευρωπαίοι θα ζουν επτά χρόνια περισσότερο απ' ό,τι σήμερα. Συνεπώς, το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης πρέπει να αυξηθεί κατά 4 χρόνια και 8 μήνες - από το σημερινό 65 να φτάσει μέχρι και τα 70 χρόνια». Επιπλέον για βιολογικούς λόγους είναι απαραίτητη η διαφορά στην ηλικία συνταξιοδότησης μεταξύ ανδρών και γυναικών. Ωστόσο, στο όνομα της ...ισότητας των δύο φύλων τα ηλικιακά όρια στην ΕΕ εξισώνονται. Για παράδειγμα στην Ιταλία νομοθετήθηκε πέρυσι τον Ιούνη η εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης για άνδρες και γυναίκες στα 65 χρόνια από το 2012, όπως δηλαδή έγινε και στη χώρα μας πέρσι με τους αντιασφαλιστικούς νόμους. Αντίστοιχη φθορά στην υγεία και κίνδυνο για την ασφάλεια προκαλεί και η υπερωριακή εργασία. Στην ΕΕ των «27» το 12% των εργαζομένων εργάζεται υπερωριακά, δηλαδή για πάνω από 48 ώρες τη βδομάδα.
Αυξάνουν το εργασιακό άγχος και η ανασφάλεια. Το ποσοστό των εργαζομένων της ΕΕ των «27» που εργάζονται με σύμβαση ορισμένου χρόνου αγγίζει το 14%, ενώ το 16% των εργαζομένων ανησυχούν ότι θα χάσουν τη δουλειά τους. Το 13% των εργαζομένων εργάζεται λιγότερο από 20 ώρες τη βδομάδα - στην πλειοψηφία τους γυναίκες.
Οι επαγγελματικές ασθένειες στην ΕΕ
Τα στοιχεία που υπάρχουν στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες είναι ελλιπή και δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική διάσταση του επαγγελματικού κινδύνου. Πολλές φορές η επαγγελματική ασθένεια δηλώνεται και καταγράφεται ως κοινή νόσος. Ωστόσο, ακόμη και τα υπάρχοντα στοιχεία φανερώνουν τη μεγάλη απειλή για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Είναι ενδεικτικό ότι μόνο το 2006 167.000 εργαζόμενοι στην ΕΕ έχασαν τη ζωή τους από εργατικά ατυχήματα ή επαγγελματικές ασθένειες.Το 2005 καταγράφηκαν στην ΕΕ 83.159 περιστατικά επαγγελματικών ασθενειών. Τα περισσότερα αφορούν μυοσκελετικές ασθένειες. Επίσης αρκετές είναι οι ασθένειες που σχετίζονται με αναπνευστικά προβλήματα, όπως το άσθμα (1.471 εργαζόμενοι), η χρόνια βρογχίτιδα (375 εργαζόμενοι), η αλλεργική ρινίτιδα (219 εργαζόμενοι). Με δερματίτιδα εξ επαφής προσβλήθηκαν 5.778 εργαζόμενοι. Απώλεια ακοής διεγνώσθη σε 10.590 εργαζόμενους, καρκίνος στους πνεύμονες σε 1.375 εργαζόμενους, αμιάντωση σε 1.830 εργαζόμενους. Επίσης αναφέρονται εκατοντάδες περιστατικά μορφών καρκίνου και λευχαιμίας.
Η περίπτωση των ακτινολόγων
Ενα ακόμη επιχείρημα για τη σταδιακή κατάργηση των ΒΑΕ είναι η ύπαρξη εκτεταμένης νομοθεσίας που προστατεύει τη ζωή και την υγεία των εργαζομένων. Πολλά επαγγέλματα αποκλείονται ή θα αποκλειστούν από τη λίστα των ΒΑΕ με αυτή την κάλπικη δικαιολογία. Ωστόσο, η νομοθεσία γίνεται όλο και πιο αντεργατική για να εξασφαλίζει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων, δηλαδή φθηνούς εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα. Δεν αποτελεί καμία εξασφάλιση για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, αντίθετα σε πολλές περιπτώσεις στέκεται απέναντι στους εργαζόμενους (αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, μεγαλύτερη ελαστικοποίηση της εργασίας κλπ.).Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των εργαζομένων σε ακτινολογικά εργαστήρια (κυρίως σε δημόσια νοσοκομεία και ιδιωτικές κλινικές), οι οποίοι δεν είναι ενταγμένοι στα ΒΑΕ, παρότι σύμφωνα με μελέτες πεθαίνουν 5 χρόνια νωρίτερα, χτυπημένοι από λευχαιμίες, λεμφώματα και καρκίνους του δέρματος.
Το άλλοθι μέχρι τώρα ήταν τα ...αυξημένα μέτρα προστασίας στα ακτινολογικά εργαστήρια. Πρόσφατα η κυβέρνηση αποφάσισε να προωθήσει τροπολογία, η οποία καταργεί την άδεια ακτινοπροστασίας. Η κατάργηση αυτής της άδειας ήταν πάγιο αίτημα των επιχειρηματιών της Υγείας, αλλά και της κυβέρνησης. Πρόκειται για 30 μέρες επιπλέον άδεια το χρόνο, προκειμένου η ακτινοβολία να μη σωρεύεται αθροιστικά στους εργαζόμενους. Την ίδια στιγμή οι εργαζόμενοι στα ακτινολογικά εργαστήρια κάνουν πολλές φορές διπλοβάρδιες λόγω έλλειψης προσωπικού. Σε συνδυασμό και με τα αυξημένα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, είναι βέβαιο ότι οι εργαζόμενοι θα πηγαίνουν από τη δουλειά κατευθείαν στον τάφο...
Ελένη ΜΑΪΛΗ
Η κατάσταση στην Ελλάδα
Αν στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, τα επίσημα στοιχεία μαρτυρούν ότι οι εργαζόμενοι παραμένουν εκτεθειμένοι στον επαγγελματικό κίνδυνο, στην Ελλάδα η παντελής έλλειψη καταγραφή των επαγγελματικών ασθενειών φανερώνει επιπλέον και την απαξίωση απέναντι στους εργαζόμενους που σακατεύονται δουλεύοντας.
Είναι ενδεικτικό ότι μόλις από το 2003 έχει ξεκινήσει το ΙΚΑ να καταγράφει τα περιστατικά επαγγελματικών ασθενειών και από τότε μέχρι το 2009 έχουν συνταξιοδοτηθεί λόγω επαγγελματικής ασθένειας μόλις 112 άτομα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΚΑ «για το έτος 2009 καταγράφηκαν 19 περιπτώσεις επαγγελματικών νόσων»! Από αυτές οι 14 αφορούσαν επανεξέταση παλιότερου αιτήματος και μόλις 5 ήταν τα νέα περιστατικά.
Δεν υπάρχει καμία καταμέτρηση και παρακολούθηση επαγγελματικών ασθενειών στην πρωτοβάθμια υγεία ή στα νοσοκομεία. Τα υπάρχοντα, ελάχιστα στοιχεία αφορούν μόνο αναγγελίες που γίνονται στο ΙΚΑ, όπου απευθύνονται οι ασφαλισμένοι για χορήγηση σύνταξης. Αυτή η καταγραφή δεν περιλαμβάνει όσους προσφεύγουν στην πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια περίθαλψη, όπου δεν υπάρχει σύστημα αναγγελίας Επαγγελματικών Νόσων από τους υγειονομικούς σχηματισμούς και τους ιατρούς, καθώς και από τα νοσοκομεία. Επιπλέον, η καταγραφή άρχισε μόλις το 2003. Αν συνυπολογιστεί η «μαύρη», ανασφάλιστη εργασία, αλλά και το γεγονός ότι ένας εργαζόμενος επιλέγει συχνά τη νομική οδό - και όχι την αναγγελία στο ΙΚΑ - μήπως αποσπάσει από τον εργοδότη κάποια αποζημίωση, τότε η καταγραφή είναι πέρα από κάθε πραγματικότητα.
Οι κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν με τεράστιες ελλείψεις, ενώ οι γιατροί Εργασίας και οι τεχνικοί Ασφαλείας είναι εξαρτημένοι υπάλληλοι των επιχειρήσεων ή των ιδιωτικών ΕΞΥΠΠ. Οι γραπτές εκθέσεις του επαγγελματικού κινδύνου είναι τυπικές «εκθέσεις ιδεών». Η επαγγελματική ασθένεια αναγνωρίζεται από το ασφαλιστικό ταμείο μόνο όταν η βλάβη στον εργαζόμενο φτάσει στο σημείο που δεν μπορεί πλέον να εργαστεί, ενώ ένας νέος «Γολγοθάς» ξεκινάει για τον εργαζόμενο μέχρι να συνταξιοδοτηθεί.
Ετσι, κράτος και εργοδότες έχουν φροντίσει όλο το πλαίσιο να «λειτουργεί» με τέτοιον τρόπο που να μην αναγνωρίζεται σχεδόν ποτέ η επαγγελματική ασθένεια ή να αναγνωρίζεται, όταν ο εργαζόμενος είναι πλέον εντελώς ανίκανος να εργαστεί.
Είναι ενδεικτικό ότι μόλις από το 2003 έχει ξεκινήσει το ΙΚΑ να καταγράφει τα περιστατικά επαγγελματικών ασθενειών και από τότε μέχρι το 2009 έχουν συνταξιοδοτηθεί λόγω επαγγελματικής ασθένειας μόλις 112 άτομα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΚΑ «για το έτος 2009 καταγράφηκαν 19 περιπτώσεις επαγγελματικών νόσων»! Από αυτές οι 14 αφορούσαν επανεξέταση παλιότερου αιτήματος και μόλις 5 ήταν τα νέα περιστατικά.
Δεν υπάρχει καμία καταμέτρηση και παρακολούθηση επαγγελματικών ασθενειών στην πρωτοβάθμια υγεία ή στα νοσοκομεία. Τα υπάρχοντα, ελάχιστα στοιχεία αφορούν μόνο αναγγελίες που γίνονται στο ΙΚΑ, όπου απευθύνονται οι ασφαλισμένοι για χορήγηση σύνταξης. Αυτή η καταγραφή δεν περιλαμβάνει όσους προσφεύγουν στην πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια περίθαλψη, όπου δεν υπάρχει σύστημα αναγγελίας Επαγγελματικών Νόσων από τους υγειονομικούς σχηματισμούς και τους ιατρούς, καθώς και από τα νοσοκομεία. Επιπλέον, η καταγραφή άρχισε μόλις το 2003. Αν συνυπολογιστεί η «μαύρη», ανασφάλιστη εργασία, αλλά και το γεγονός ότι ένας εργαζόμενος επιλέγει συχνά τη νομική οδό - και όχι την αναγγελία στο ΙΚΑ - μήπως αποσπάσει από τον εργοδότη κάποια αποζημίωση, τότε η καταγραφή είναι πέρα από κάθε πραγματικότητα.
Οι κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν με τεράστιες ελλείψεις, ενώ οι γιατροί Εργασίας και οι τεχνικοί Ασφαλείας είναι εξαρτημένοι υπάλληλοι των επιχειρήσεων ή των ιδιωτικών ΕΞΥΠΠ. Οι γραπτές εκθέσεις του επαγγελματικού κινδύνου είναι τυπικές «εκθέσεις ιδεών». Η επαγγελματική ασθένεια αναγνωρίζεται από το ασφαλιστικό ταμείο μόνο όταν η βλάβη στον εργαζόμενο φτάσει στο σημείο που δεν μπορεί πλέον να εργαστεί, ενώ ένας νέος «Γολγοθάς» ξεκινάει για τον εργαζόμενο μέχρι να συνταξιοδοτηθεί.
Ετσι, κράτος και εργοδότες έχουν φροντίσει όλο το πλαίσιο να «λειτουργεί» με τέτοιον τρόπο που να μην αναγνωρίζεται σχεδόν ποτέ η επαγγελματική ασθένεια ή να αναγνωρίζεται, όταν ο εργαζόμενος είναι πλέον εντελώς ανίκανος να εργαστεί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)